Bəzi insanlar daxilən gələn hisslərini heç düşünmədən, dərhal tətbiq edirlər. Ağıllarından nə keçsə düşünmədən söyləyirlər. Davranışlarının, ya da danışıqlarının doğuracağı nəticələri düşünməyə ehtiyac duymurlar. Hirslənsələr, əsəblərini dilə gətirirlər. Küskünlüklərini dərhal bildirirlər. Narahat olduqları bir vəziyyət meydana gəldikdə, bunu dərhal qarşı tərəfə hiss etdirirlər. Ağlamaq, kədərlənmək, ümidsizliyə qapılmaq, ya da küsəyənlik adi bir hal kimi qədul edilir.

Möminin fərqli xüsusiyyəti burada ortaya çıxır. Mömin içindən gələn hər şeyi etməz. Çünki “içindən gələn” “nəfsin istəkləri” deməkdir. Mömin bunları əvvəl Qur'anla qiymətləndirər və əgər Qur'an əxlaqına uyğundursa tətbiq edər. Çünki mömin özünü nəfsinin idarəsinə buraxmış bir insan deyil. Nəfsi onu deyil, o nəfsini idarə edər. Bu, mömin əxlaqındakı çox əhəmiyyətli bir üstünlükdür. Müsəlmanın nəfsini bu şəkildə idarə edə bilməsi isə, şübhəsiz ki, Allaha qarşı duyduğu sevgi və dərin qorxu vəsiləsilə mümkün olur. Çünki nəfs ağıl və vicdan istifadə edilmədiyi təqdirdə insan üzərində hakimdir. Allah nəfsi dünya həyatındakı imtahanın bir gərəyi olaraq yaratmışdır.

Mömin "Mən özümü təmizə çıxartmıram. Rəbbimin rəhm etdiyi kimsə istisna olmaqla, nəfs (insana) pis işlər görməyi (şəhvətə uymağı) əmr edər. Həqiqətən, Rəbbim bağışlayandır, rəhm edəndir!” (Yusuf surəsi, 53) gerçəyin tam olaraq şüurundadırlar.

İçlərindən gələn hissə təslim olmaq üçün bəhanə axtarmırlar. Bir qism insanlar da içlərindən gələn yanlış hisslərin yalnız bəzisinə qarşı qoya biləcək gücləri olduğuna, ancaq bəziləri qarşısında da aciz olduqlarına inanırlar. Məsələn, belə bir adam nəfsi nəzakətsizlik təlqini versə, bunu məğlub etə biləcəyinə inanır. Tənbəllik, eqoizm kimi hisslərə də qarşı qoya biləcək gücü olduğundan əmindir. Amma hirsini məğlub edə bilmədiyinə inanır. Ya da kədərləndiyində içindən ağlama hissi gəlirsə, bunu dayandıra bilmək üçün bir şey edə bilmədiyi qənaətindədir. Bunun mənəvi deyil, fiziki bir şey