Gecənin səssizliyində parlayan bir neçə ulduz da axtardım gözlərini..
Əsən küləkdə hiss etdim saçlarının tenini, əllərimi uzatdım əllərin tutar ümidi ilə..
Hər atışında səni səsləyən ürəyimi dinlədim, səni söyləyirdi. Dilimdən çıxan sözlərdə adın vardı, dayanmadan söylədilər adını. Aldığım nəfəslə içimə çəkdim səni,axan damarlarıma qarışdın.
Məni yaşadan varlığım oldun, hər şeyim oldun; amma bir gün belə olsun yanımda olmadın..
Artıq zaman boşa keçdi sənsiz. Parlayan ulduzlarda artıq yavaş yavaş yox olmağa başladılar, onlarda sənin kimi təkliyə tərk edirdilər məni...
Dərdlərimi boşaltmağa dəniz kənarına getdim; amma dəniz daşmasın deyə söyləyə bilmədim dərdlərimi. Dilimdən çıxacaq sözlərlə coşacağından qorxduğum dəniz kənarında səssizcə seyr etdim durğun suları. O an əllərini tutduğum o dəniz kənarı gəldi ağılıma. Əl ələ, göz gözə olduğumuz anları xatırladım sənsizliyin verdiyi kədərlə. Bir anda külək çıxdı, nəfəsini hiss etdim. Sakin dayanmış sular coşmağa başladı, səssizcə səni sevirəm söyləmələrini hiss etdim və küləkdə uçuşan tenini oxşadığım o günləri özlədim. Dəqiqələr bir-birini izlərkən mən saatlarla tək qalmış ayı seyr etdim. Gözlərini xatırladan ulduzları seyr etdim amma yanımda yox idin deyə səni seyr edə bilmədim. Artıq günəşin doğulma saatı, doğan günəşlə yox oldu içimdəki ümidlər, yox oldu sənli xoş günlərim...
Tək gecələr idi səni mənə gətirən, xəyalını qurduran, ümidlərimi doğuran...
Artıq gündüzlərim gecə olsun deyə gözləyirəm saatlarla...sənsiz...səndən uzaqda....