Hərdən hələ də barışa bilmədiyim, mənə bir yuxu kimi gələn keçmişimə nəzər salıram. Necə də gözəl idi o günlər. Amma hər dəfə keçmişi xatırladıqca sənə və özümə nifrət edirəm. Sənə - məni, sevgimi talan edib, məni bir özgəsinə satıb getdiyinə görə nifrət edirəm və sən buna layiqsən. Bəs özümə niyə nifrət edirəm? Ona görə ki, sənin kimi bir vəfasızı hələ də sevirəm, bir an olsun belə fikrimdən çıxara bilmirəm, nə etsəm də, necə etsəm də səni ürəyimdən silib ata bilmirəm. Çox əfsuslar olsun. Əfsuslar olsun ki, sən buna layiq deyilsən. Sən isə məni layiq olmadığım bir şeyə layiq gördün. Məni tərk etdin. Axı buna səbəb nə ola bilər. Elə məni düşündürən də budur. Bir-birini dəlilər kimi sevən, sevgiləri uğrunda canlarının belə verməyə hazır olan iki gəncin ayrılmasına səbəb nə ola bilər. Məgər sən deyildinmi deyən: “Bizi ancaq ölüm ayıra bilər”. Düzdür bizi ayıran ölüm oldu. Amma ölən nə mənəm, nə də ki sən. Ölən sadəcə bizim sevgimizdir. Sən bu sevginin ölümünə sevinərkən, mən bu sevginin yasını saxlayıram.
Sən mənim sevgimi talan eyləyib, Ayaqlar altına atdın eşqimi. Sevən ürəyimi viran eyləyib, Başqa bir sevgiyə satdın eşqimi.
Yalandan sevirəm söyləyib mənə,
Sən mənim sevgimi oyuncaq etdin.
Yalançı çıxaraq sən öz əhdinə,
Qəlbimi kül olmuş bir ocaq etdin.
Bir gün peşman olsan, qayıtma geri,
Necə ki, ömrümdən çıxıb getmisən.
Gedərkən qoymadın bir ümid yeri,
Sevgimi ömürlük yıxıb getmisən.

Sənin mənə verdiyin bütün sözlər sadəcə bir yalan imiş. Demək sənin sevgin bir yalandan ibarət imiş. Çünki, sənin həyatın bir yalan üzərində qurulub. Sən axı mənimlə keçirdiyin o günləri necə unutdun? Yəni onlar unudulacaq qədər dəyərsizmi idi? Xeyir bu əsla belə deyil. Sadəcə sən qiymət verməyi bacarmırsan. Elə bir gün gələcək ki, sən o günləri unutduğun kimi məni unutduğunu belə unudacaqsan. Amma mən ömrüm boyu səni nə unudacaq nədə ki, unuda biləcəyəm. Çünki, “unudulanlar unudanları unutmazlar”. Mən səni heç zaman tərk eləməzdim, Sən məni tərk etdin, günah