Küləkli bir havada sönməsin deyə əlinlə kənarına çəpər çəkdiyin zəyif bir kibrit alovu.Amma sənin üçün günəş istisinə bərabər bir atəş.Bax bu kiçik atəş səni ovundurur.Çünki vicdanını donduran,olmazları isiden kiçik qığılcımdır ümüd.
Çarəsiz addımlayırsan mücərrəd istiqamətdə.Yol bilmədən,iz görmədən,əlinde tonqal tutmuş və işığın ona fayda verməyəcəyi kor bir dilənçiyə bənzəyirsən.Çıxırsan bir-bir pillələri və ən son bircə pillə qalır.Lakin yerində dibi görünməyən ucsuz-bucaqsız qaranlıq.Sonuncu pillə...Sen İrəliləyirsən hədəfinə varmagın sərxoşluğu ilə.Əlini cibinə atırsan və titrək ovucunda kiçik bir ümüd çixarırsan.Son addımın,son ümüdin olan kiçik bir ümüd sənin dünyan,sənin arzuların,sənin istəklərin,sənin göz yaşların,qısacası hər şey var.
İstəməyərəkdə olsa atırsan ümüdini sonuncu boş pillənin yerinə.Böyük bir qaranlığı dolduracağını inandığım kiçik bir ümüd pilləsi.Bəlkə deyirsən,bəlkə titrək və ümüdsüz bir səslə,amma olmur.Acı həqiqət sənə qorunur.Nəhəng zülmət boğur sənin bütün ümüdlərini.Artiq həyat sənin üçün boş bir pillədən ibarətdir.Dözmürsən səndə.Sonuncu ümüdinin arxasınca atırsan özünü qaranlığın içinə son ümüd ilə.Çatmaq ümüdü ilə. . .