Sevgi hara gedir deyə soruşdu balaca atasından...O, ölür oğlum. İnsanlar əllərində olanın dəyərini bilmirlər. Sadəcə sevə bilmirlər!
Düşündü balaca biraz....Bax, gör mən böyüyəcəm və insanlara kömək edəcəyim, dedi balaca Xoşbəxtlik.
Xoşbəxtlik böyüdü və böyük bir adam oldu. Verdiyi sözü isə hələ unutmamışdı..Var gücü ilə insanlara kömək edməyə çalışırıdı....
Zaman keçdi və Xoşbəxtlik böyükdən balaca və çirkin bir şeyə çevrildi. Özünün bu halına çoox qorxdu.
Dahada məhv olmaqdan qorxub, uzun bir yola çıxdı ki, bəlkə dərdinin dərmanını tapa. Yolunda heçkimə və heçnəyə rast gəlmir..Çox yorulub oturdu bir ağacın altında dincəlmək üçün.
Hava qaraldı və birdən meşədə ayaq səsləri eşitdi. Sonra bir qoca , dilənçiyə bənzər qadını gprdü. O, ayaqyalın idi. Qadına qaçaraq yaxınlaşıb, oturub dincəlin. Yaginki çox yorgunsuz dedi, Xoşbəxtlik.
Qadının ayağları yerində durmurdu. Yıxıldı. Biraz istirahət edib, öz əhvalatını Xoşbəxtliyə danışmağa başladı :

-İnsan çox inciyir onu qoca və heçnəyə gərəksiz hesab edəndə. Mən axı hələ çox cavanam və mənim adım Sevgidir.
-Sizmisiniz sevgi? -çox təəcübləndi Xoşbəxtlik, - axı mən bilirəm ki, Sevgi dünyada ən gözəl hissdir.
Sevgi ona diqqətlə baxıb soruşdu:
-sənin adın nıdir bəs?
-Xoşbəxtlik.
-Doğurdan? Elə məndə eşitmişdim ki, Xoşbəxtlik ən gözəl hisslərdən biridr.
Bu sözlərdən sonra, o bir güzgü çıxarıb Xoşbəxtliyə uzadır.
Xoşbəxtlik, öz əksini görüb hönkürtü vurmağa başladı. Sevgi, onun yanına gəlib bərk-bərk qucağladı.
-Gör bizi bu pis insanlar və taleh nə günlərə qoydu. Xoşbəxtlik isə ağlayırdı.
-Eybi yox. Əgər biz bir olsaq, bir-birimizin qayğısına qalsaq, biz tez sağalıb, yenədə cavanlaşa bilərik.
ELə o gündən, o ağacın altında Sevgi və Xoşbəxtlik bir-biri ilə əhd bağladı. Heç vaxt ayrılmayacağlarına söz verdilər. Və ....

Və o gündən kiminsə həyatından sevgi gedirsə, Xoşbəxtlikdə onunla birgə gedir. Ayrı-ayrılıqda heç vaxt nə sevgi nədə xoşbəxtlik olmur.

İnşallah hamının həyatında Sevgi və Xoşbəxtlik həmişə