Oxunmağa başlar bütün kitablar, bütün şerlər. Bizim kitabımız belə oxunmağa başlar və bitər. Bir il oxudum o kitabı, amma bitdi....Oda bitdi, oda bitər..Amma bu mahnı heç bitməz, sevgim heç bitməz.
Sonra keçdim yazmağa...Yazdım kitab, qəzəl, şer. Yazdım sevgimizi. Sonluğunu yazmağa çətinlik çəkdiyim, və heç cür bacarmadığım sonluğu yazdım. Və bitdi. Yazdım nəyə gücüm yetdisə.
Qələmim bitər bir gün, kağızım bitər....amma bu mahnı heç bitməz, sevgim heç bitməz.
İzləməyə başladım bizim filmi. Yox, bu nə hind filmi, nədə Romeonun svegisini anlatan film idi. Bu sadəcə bizim film idi. Sonunu istəmədiyim, amma yenədə işıqların nöqtə qoyduğu i film idi.....Oda bitdi.
Filmlər bitər, romanlar bitər, bu mahnı heç bitməz, sevgim heç bitməz.
Daha ümidim bitdi, tükəndi. Sənə aid nə varsa bitdi, sevgimdən səvai. Kitabımız, şerlərimiz, filmimiz, xəyallarımız .... hər şey bitdi. İStəməsəkdə bitdi. Bitməli idi əslində.

Bitər, bütün sevgilər bitər bir gün. Yalaçı sevgilər bitər bir gün. Amma...
Qulağımda zümzümə edilən o musiqi heç bitmir. Getmir qulağımdan. Həmişə qulağlarımda eşidirəm onu. duyuram. Sevgim tək oda bitmir. Son qoysam, yumsam qulağlarımı yenə kəsmir nəhlət olası səsini...Aha ...o səs ürəyimdən gəlirdi....
Bitmir..