Gecənin bilmirəm neçənci hissəsi..
Çöldə içinə çəkdiyində sanki içini donduracaq bir soyuq..
Və mən yuxusu qaçmış sözlərimi bir yerdə tutmağa çalışıram
Həmişə belə olur nədənsə..
Əvvəl sən düşərsən düşüncələrimə..

Sonra, ağlamaya başlayan sözlərimin hıçqırıqları eşidilər..

Sözlərim var mənim..
Dayanmadan..
Bezmədən, ağ bir kəpənəyin izah edildiyi sonsuz sözlərim...
Ən kədərli anlarımda gecəyə, parlaq ulduzlar kimi xülyalarımı..

Təkliyimi...

Və qışqırıqlara bürünmüş səssizliyimi naxış naxış toxuyan..
Və hər biri yalnız sənin yoxluğunun mənə qatdığı mənaları dilə gətirən sözlərim var..
Qələmimdən düşən hər söz titrək bir üsyanın kölgəsində çarəsizliyi işləyir gecənin ürəyinə..
Səhifələr dolusu çarəsizliyim və təkliyim, sətirlərə kədər yüklü gözyaşlarıyla enir..

Sözlərim qorxmuş və üşümüş sanki..
Çarəsiz, səssiz amma yenə də əsla sənsiz deyil..
Onlarda mənim kimi bu gecə..

Və bir heçliyin kölgəsində var ola bilmə döyüşündəyəm..
Həmişə yox olmuş xülyalar məni izah edər..

Mən bitən bütün gözəl eşq hekayələrinin lənətlənən rolu..
Yaşanan bütün gözəl sevgilərin tək pis xarakteri..
Kimsəsiz gecələrin məsulu..
Verilib tutula bilməmiş sözlərin..
Gecikilmişliyin acı əvəzi..
Halbuki sən...
Dümağ qanadlı bir mələk..
Səmadan dönə dönə düşən bir qar dənəsi...
Və göy qurşaqlarının ən gözəl rəngləri arasında dodadığında bir gülümsəmə ilə uçan bir kəpənək...

Yazıram...

Qələmimi gözyaşı qabına batırıb,batırıb dayanmadan yazıram...
Çünki yuxusu qaçmış sözlərimin ancaq belə bağlanar gözləri...