Dönmə artıq.Bir daha söyləyə bilməyəcəm bu sözü.Get...Sənin gözlərinə baxaraq get demək inan ki, səndən çox məni kədərləndirir, mənə əzab verir.Sən bu sözləri eşidirsən.Sadəcə bu sözlərə inanırsan.Bəlkə də bu sözləri eşidəndən bir müddət sonra nifrət yaranar mənə qarşı qəlbində.Unudarsan məni.Bəs mən necə unudacam səni? Bəs mən necə son qoyacam bütün əzablarıma, ağrılarıma?
Hər geri döndüyündə yenidən sevgimizə, bizə şans verməyimi istəyəndə sənə get deməyim o qədər çətindir ki...Mənə hər seni sevirəm kəlməsini söyləyəndə paramparça olur qəlbim.Çünki sənə sənin gözlərinə baxaraq səni sevmirəm deməyə məcbur oluram.Sənin gözlərini yaşlı görmək cəhənnəmi yaşamağa bərabərdir mənim üçün...
Dönmə!çünkü hər döndüyündə bir anlıq yenidən başlamaq istəyirəm hər şeyə.Yenidən inanmaq istəyirəm sənə.İstəməsəmdə “bəlkə” fikri keçir ağlımdan.Amma yox! Geridə qaldın.Keçmişsən mənim üçün.Bir daha əldə edə bilməyəcəyim xoşbəxtliyimsən.Unuda bilməyəcəyim sevgimsən...Durdura bilmədiyim göz yaşlarımsan... Sən mənə qadağan olunansan...
İnan necə fırtınalar qopur qəlbimdə.O qədər çətindiki sənin nə vaxtsa məni unudacağını düşünmək... mənə sonsuz nifrət yaranacağını bilmək qəlbində... o qədər çətindiki sənə əzab vermək... sənə verdiyim sözləri yerinə yetirməmək... xəyallarımızı düşünürəm... elə çox inanırdıqki bütün arzularımızın bir gün gərcəkləşəcəyinə... hansımız inanardıq bir-birimizi bu qədər çox sevdiyimiz halda bu hala düşəcəyimizə? Hansımız inanardıq ayrılacağımıza...?