Hanı dərin dərin baxardın dəqiqələrlə gözlərəmin içinə… Sonra qollarını açıb sıx sarılardın mənə; heç buraxmayacaq kimi, o zaman anlıyardım ürəyindəki yerimi… Amma indi məhrum yar…

Bəli elə dərin baxardın mənə yar… Sevgin qədər tünd, dərin, ucsuz-bucaqsız… İndi isə hər şey böyük bir qaranlıq… Niyə bu qədər çox sevdim ki səni… ? Niyə beləsinə imtina edilməz etdirdin özünü…? Madam öləcəkdin; nə üçün bu qədər çox sevdin … ! Lənət olsun unuda bilmirəm səni…!
Hanı əl-ələ tutub gəzərdik sahildəki parkda… Çox sevərdin oranı, həmişə ora getməyimizi xahiş edərdin məndən... Bir gün gedərkən ora dayanıb dənizə baxdıq " Belə sevgilim… Sənə olan sevgim belə ucsuz-bucaqsızdı…" dedim. Elə o zaman anlamışdım məni heç bir zaman unutmayacağını. Amma indi məhrum yar…

O park indi kimsəsiz, yetim qaldı yar… Ucsuz-bucaqsız deyil artıq dəniz… Damla-damla yox oldu… Sevgin bitməzdi bitmədi də… Və unutmadın… Getdin amma xəyalın hələ bir kabus kimi arxamdadı… Hanı sərhədsiz idi sevgin, hanı buraxmayacaqdın…? Madam öləcəkdin; nə üçün bu qədər çox sevdin… Lənət olsun bitmir sənə olan sevgim, unuda bilmirəm səni…!
Hanı xəyallar qurardıq baş-başa qaldığımızda… Bağçalı şirin bir evimiz olacaqdı… Güllər əkəcəkdik bağçamızda. Ən çox da qırmızı güllər… Sonra mən deyərdim bir qızımız olsun, adı "Gül" olsun… Mən sənə bənzəsin istəyərdim, sən də mənə bənzəməsini… Oyunlar oynayacaqdıq qızımızla güllər arasında… Amma indi məhrum yar…

Hər səhər qırmızı güllərimizi sulayacaqdıq, qızımızla oyunlar oynayacaqdıq… Sən gedəndən güllər soldu, oyunlar başlamadan bitdi yar… İndi hər şey sənə bənzəyir; amma mən özümü tapa bilmirəm artıq…! Niyə məni belə çarəsizcə buraxdın? Hanı qızımız olacaqdı niyə getdin…? Madam öləcəkdin; nə üçün bu qədər çox sevdin? Lənət olsun qızımı tapa bilmirəm...!

Hanı günahsız günahsız baxardın mənə… Gözlərindəki maviliklə mənə cəsarət verərdin… Elə güclənərdim ki səninlə, sevgim daha çox qüvvətlənərdi bir tək gülüşünlə… Dinclik tapardı ürəyim. Min bir ümidlə baxardım