Sənli gələcəyimə… Sən sabahım idin və "sabahlar heç bitməyəcək bizə" deyərdik… Amma indi məhrum yar…!
Baxışların yox artıq; Cəsarətim tükəndi… Gücüm bitdi, mən bitdim artıq yar… ! Ümidim bitdi, sən məhrum, artıq sabahlar da yox…! Niyə məni yox etdin hə? Niyə bir qorxaq buraxaraq çıxıb getdin…? Madam öləcəkdin; nə üçün bu qədər çox sevdin… ! Lənət olsun yaşamağa gücüm yox artıq…!

Hanı bi gün sənə "Səni sevirəm" demişdim… Sən də "Bilirəm bidənəm" deyib gülümsədin… " Xeyr! Tam olaraq nə qədər olduğunu bilə bilməzsən…" demişdim… Söylədiyimi səhv anlayıb bir az mənalı baxmışdın "Nəfəsim kimisən yarım… Sən olmazsansa nəfəssiz qalar ölərəm yaşaya bilmərəm…" demişdim. Bir anda üzündə güllər açmışdı, "Səni sevirəm bidənəm" deyərək sıx sarılmışdın mənə… Amma indi mərhum yar…!

Bəli elə idin… Nəfəsim kimi idin yarım… İndi getdin nəfəssiz qaldım, sevgisiz qaldı yorğun ürəyim… Artıq mən də ölürəm; yaşayan bir ölü… Yaşayarkən ölmək daha çətinmiş bidənəm bilirsənmi?… Sənsiz hər keçən gün əriyib bitən ürəyimin ağrılarını dindirməyə çalışmaq çox çətinmiş…! Söyləsənə niyə getdin hə…? Madam öləcəkdin; nə üçün bu qədər çox sevdin….? Lənət olsun Sənsizəm yenə… !
Heç bitməyən bir yalvarış artıq dilimin ucunda; Madam öləcəkdin; nə üçün bu qədər çox