z deyil, məşhur aktrisa idi.
- O, qızdan pul da götürmürdü - Mətt Foks danışırdı - kassaya pulu da cibindən ödəyirdi.
- Mənə nə, özü bilər - Maksi dillənir - Mənim iyirmi beş qəpiyimi ödəsinlər. Bunu kim verəcək, mənə dəxli yoxdur.


Bir beş il keçsəydi, mən də deyəcəkdim: «Bəlkə bu onun qiymətidir» - özünü bu həddə çatdırıb. Hər halda şəhərdə belə danışırdılar. Doğru danışırdılar, ya yox, deyə bilmərəm. Amma qız və qadınlar haqqında şayiələri çox vaxt özü bu yola can atan, ancaq günah etməkdən qorxan və ya kiminləsə yaxınlıq etmək istəsə də, buna nail ola bilməyən şəxslər açıq və qibtə üzündən yayırlar. O, aprel ayında təzəcə məzuniyyətə getmişdi ki, şəhəri yeni şayiə bürüdü. Yəni bu da oyunun axırı - qız axır ilişdi. Skinidar içərək özünü zəhərləyib.
Hər nə olmuşdusa, o üç ay adam arasına çıxmadı; kimsə deyirdi o, Memfisdə xəstəxanadadır, amma qız yenə bərbərxanaya gəldi, Pinkerton sərbərst olsa da, Məttin kürsüsünə oturdu. O, əvvəllər də bərbəri əsəbləşdirmək üçün min cür hoqqalar çıxarırdı. Maksi danışırdı ki, bu qız elə acıqlı, elə arıq idi ki, ondan yaxşılarını tabuta qoyurlar. Əynində güllü paltar vardı. O qədər ətirlənib, boyalanmışdı ki, - buna biabırçılıqdan savayı ayrı ad verməzdilər. Budur, o, Maksinin kürsüsündə oturdu. Qız hırıldayırdı, uzun, lüt ayaqlarını sanki sərgiyə çıxarmışdı. Sanki otaqda ondan savayı heç kəs yox idi. Boş kürsünün ortasında dayanan Pinkerton isə özünü görməməzliyə vururdu. Bəzən elə olurdu ki, daxili bir qüvvə məni bu hadisələr barəsində danışmığı vadar edirdi. Amma heç kəsə heç nə danışmırdım. Bircə Qəvin Stivensə ürəyimi açmalı oldum. Ona görə ki, Stivens adi adamlardan deyildi. Ədliyyə məmurcuqlarından, məhkəmə siçovullarından fərqli olaraq o, Harvard Universitetini bitirmişdi. Ağıllı adam idi. Ceffersonda dairə prokuroru işləyirdi. Onunla tanışlığım belə olmuşdu. Mən Qordonvill bankında hesabdar işləyərkən xəstələndim. Bir müddət xəsəxanada qaldıqdan sonra Memfis qatarıyla evə qayıdarkən Stivenslə tanış oldum. O,