İndi mən özüm qırxaram»- demişdi. Bir ilə yaxın işləməsinə baxmayaraq, hələ heç kəs Pinkertonun kimisə təngə gətirdiyini görməmişdi - deyə Maksi söhbətinə davam etdi. Həmin ilin payızından qızcığaz məktəbə getməyə başladı. Və gündə iki dəfə - səhər və günorta bərbərxananın yanından keçməli olurdu. O, yenə əvvəlkitək qorxa-qorxa, xırda balıq sayağı sürüşüb keçir, pəncərədən təkcə onun sarı-qonur başı görünür, ani olaraq yoxa çıxırdı. Elə bil qızcığaz konki üstündə gəzirdi. O, əvvəllər məktəbə tək gedirdi. Sonralar ona bir neçə uşaq da qoşuldu. Qızlar qışqıra-qışqıra bərbərxanaya baxmadan keçirdilər. Pinkerton isə həmin vaxt pəncərədən boylanıb, onların arasında Syuzəni axtarırdı. Maksi danışır ki, o, Məttlə saat olmadan belə Pinkertonun hərəkətlərindən haçan səkkizə beş dəqiqə və üçə beş dəqiqə qaldığını dəqiq bilirdilər. O isə özündən asılı olmayaraq məktəblilərin səsini eşidən kimi pəncərəyə cumurdu. Qızcığaz bərbərxanaya gələrkən Pinkerton ona iki və ya üç nanəli noğul verirdi. Halbuki digər uşaqlara cəmi bir noğul çatırdı, bunu da Maks belə söyləyirdi.
- Yox, deyəsən, bunu mənə ikinci bərbər Mətt Foks danışmışdı. Milad bayramında Pinkertonun qızcığaza kukla hədiyyə etməsini də o demişdi. Məttin bundan necə xəbər tutduğunu deyə bilmərəm. Ancaq tam əminəm ki, Pinkertonun özü bu barədə ona heç nə danışmamışdı. Görünür, Məttin xüsusi yanaşma tərzi vardı. Çünki Pinkerton haqqında o, Maksidən çox bilirdi. Mətt ailəli idi. Bu kök adamın şişman üzü vardı. Gözlərinin yorğun və ya kədəli olduğunu ayırd etmək çətin idi. Əla oğlan olan Mətt Pinkertondan azca geri qalsa da, yaxşı bərbərdi. Az danışmağına baxmayaraq, o, Pinkerton haqqda çox şey bilirdi. Halbuki çox danışanlardan heç biri Pinkertondan bir söz belə qopara bilmirdi. Görünür, çox danışanların əməli söz deməkdən o yana getmirdi.
Bilmirəm niyə, amma Pinkertonun hər milad bayramı qızcığaza hədiyyə verdiyini təkcə Mətt danışırdı. Qız böyüdükdən sonra da Pinkerton ondan hədiyyələrini əsirgəmirdi. Bunu da Məttdən