n eşitmişəm. Syuzən saçlarını kəsdirməyə yenə onun yanına gəlir, yenə Pinkerton qızın məktəbə gediş-gəlişini əvvəlki maraqla izləyirdi. Qız daha böyümüşdü, heç kəsdən də çəkinmirdi.
O dəyişmişdi. Sanki əvvəlki ürkək qızcığaz deyildi. Tez böyüdü. Lap tez. Məsələ buradan başladı. Bəziləri isə yetimin üzü bərk olar, ona görə tez böyüdü deməkdən çəkinmirdilər. Məsələ təkcə bunda deyildi. Qızlarla oğlanları bərabər tutmaq düzgün olmaz. Qızlar doğulan andan müstəqil olurlar. Oğlanlar haqda isə bunu demək mümkün deyil. Baxırsan, altmış yaşlı kişidir, amma özünü elə aparır ki, sanki körpədir. Beləsini uşaq arabasına otuzdursan, etiraz etməz. Demək olmazdı ki, bu qız pis idi. Hər hansı bir başqa qadın haqqında da o, daxilən iyrəncdir, demək düzgün olmazdı. Əslidə bütün qadınlar eyni cürdür, - yamanlıq onların daxilində yatır. Çalışmaq lazımdır ki, bu pislik qadınlarda yetişməmiş onları ərə verəsən. Amma biz istəyirik ki, onlar bizim istəyimizlə oturub-dursunlar. Və buna görə də qızları yaşları ötməmiş ərə vermirik. Təbiət, xüsusən qadınların təbiəti heç bir qanunla hesablaşmaq istəmir. Sadəcə, Syuzən həddindən artıq tez böyüdü. Və yamanlıq onda müəyyən olunmuş qanuna görə vaxtından əvvəl yetişdi. Belə düşünürəm ki, təbiətin əksinə getmək olmaz. Mənim də qızım var. Nə dediyimi yaxşı bilirəm.
Hadisə belə olmuşdu. Mətt söyləyirdi ki, işin necə olduğunu onlar sonra başa düşmüşdülər. Syüzənin on üç yaşı olardı. O, yaşına uyğun olmayaraq boyalardan çox istifadə etdiyindən missis Berçett ona möhkəm təpinmişdi. Həmin il Syüzən çəlimsiz, saçlarının hansı rəngdə olduğu bilinməyən, ona oxşar iki-üç qızla orada-burada veyillənir, ucadan danışır, qəh-qəhə çəkirdi, halbuki həmin vaxt onlar məktəbdə olmalıydılar. Üzlərinə də o qədər boya çəkirdilər ki, deyərdin, onlar gülsələr boya qurumuş palçıq kimi qopub yerə töküləcək. Geyimləri on üç yaşlı qızların bu yaşda geydikləri pambıq parçadan idi. Amma onlar paltarlarını elə daraldıb, elə yuxarı çəkirdilər ki, sanki Allahın onlara verdiyi