hər şeyi nümayiş etdirmək istəyirdilər. Halbuki daha yaşlı qızlar özlərinin ipək və krepdən olan paltarlarını, adətən belə tikdirərdilər.
Mətt deyirdi ki, Syuzən bir dəfə yaxından keçəndə gördüm ki, o, corab geyməyib. Sonra nə qədər fikirləşsəm də, onun yayda corab geydiyini xatırlamadım. Sonra başa düşdüm ki, məsələ onun corab geyməyində deyil. Əslində onun ayaqları böyümüşdü, əsil qadın ayaqlarına çevrilmişdi. Deməzdin ki, bu on üç yaşlı qızın ayaqlarıdır.
Bax, buna görə deyirəm: təbiətə qarşı getmək mümkün deyil. Həmin hərəkətlərə görə nə qızın, nə də Berçettin günahı yoxdur. Nə deyilsə də, bəxtinə vaxtından qabaq həddi-buluğa çatmaq düşmüş, bu ədəbsiz, yazıq qızların halına heç kim, biz qardaşlar, yəni kişilər kimi acımır. Hələ siz görəydiniz, hamı Pinkertonu necə qoruyurdu. Hətta, o, qızı daha yaxından tanıdıqdan, onunla Pinkerton haqqında cürbəcür şaiyələr dolaşandan sonra da heç kəs bərbərin yanında bu barədə bir kəlmə belə danışmamışdı. Hamı belə fikirləşirdi ki, bu söz-söhbətlər Pinkertona da çatıb, o da hər şeyi bilir. Bu mövzuda ancaq o, bərbərxanadan harasa çıxanda söz salırdılar. Pinkertonun halına kənar şəxslər də acıyırdılar. Çünki şəhərdə adam yox idi ki, Pinkertonun pəncərədən qıza baxdığını bilməsin. Hələ on dörd yaşı olmayan bu qızın artıq oğlanlarla kinoya getdiyinə, küçədə gəzdiyinə diqqətlə göz qoyan bu bərbəri hamı yaxşı tanıyırdı. Deyirdilər ki, Syuzən gizlicə evdən çıxıb oğlanlarla görüşür. Missis Berçett də elə bilirdi ki, o, rəfiqələrinin yanındadır.
Pinkertonun yanında bu qız barədə heç nə danışmırdılar. Gözləyirdilər ki, o, aprel ayında - hara və niyə getdiyi bilinməyən - növbəti iki həftəlik məzuniyyətə yolansın. O gedən kimi qız şəhərin küçələrində veyil-veyil gəzirdi. Hamı başa düşürdü ki, o, odla oynayır, onun görüşlərindən missis Berçett xəbər tutunca, gec-tez bu qız bədbəxt bir hadisənin qurbanı olacaq.
Bir il olardı ki, məktəbi də atmışdı. Berçettlər isə elə bilirdilər ki, o, hər gün dərsə gedir. Halbuki, bu dövrdə Syuzən