n məktəbə heç ayaq basmamışdı. Amma hər ay - məktəbli oğlanlar, ailəli kişilər və digərlərini fərq qoymadan ələ keçirən bu qız - belələrinin köməyi ilə cədvəli alıb doldurur, sonra imzalamaq üçün missis Berçettin yanına aparırdı. Heyrətlənməyə bilmirsən! Kişilər bir qadını sevərkən özlərini aldatmağa necə də imkan verirlər. Beləliklə, o, məktəbi atdı və standart qiymətləri olan mağazaya işləməyə getdi.
O, yenə də bərbərxanaya - saçlarını kəsdirməyə möhkəm pudralanmış, əndamına kip yapışan ucuz, alabəzək paltarda gəlirdi. Onun sifətində inamsızlıq və həyasızlıqla yanaşı bir məsumluq da vardı. Nə iləsə yapışdırılmış saçları yanaqlarına buuq-buruq tökülürdü. Bu qız saçlarına nə sürtsə də, xeyri yox idi. Sarı-qonur saçları rəngini qətiyən dəyişmirdi. Ümumiyyətlə, onun saçları dəyişməz qalmışdı. İndi Syuzən həmişə Pinkertonun kürsüsünə oturmurdu. Bəzən kürsü boş olanda da, o, başqa bərbərin yanında oturur, onlarla laqqırtı vurur, salonu ətri və gülüşü ilə doldururdu. Uzun ayaqlarını mələfədən xeyli kənara uzadırdı. Pinkerton ona tərəf qətiyyən baxmırdı. Hətta boş olarkən də özünü məşğul olan tək göstərirdi. Qayğılı baxışlarını yerə dikib, qəsdən özünü belə aparır, hislərini yalançı laqeydlik pərdəsi arxasında gizlədirdi. Bir dəfə Pinkerton iki həftə qabaq özünün növbəti aprel məzuniyyətinə yollandı. Hara - bu haqda heç kəs bilmirdi. Və on il əvvəl bu haqqda danışmağa son qoymuşdular. Mən ondan iki gün sonra Ceffersona çatdım. Bərbərxanaya daxil oldum. Burada da Pinkerton və Syuzən haqqda danışırdılar.
- Yoxsa miladda o, yenə də qıza hədiyyə verir? - mən soruşuram.
- O, iki il əvvəl qızçün saat alıb. Özü də altımış dollara, - deyə Mətt Foks - dillənir.
Maksi müştərinin üzünü qırxırdı. Birdən o dayandı, sabunlu ülgüc əlində donub qalmışdı.
- Məni ildırım vursun, - Demək o, …belə çıxır ki, o birinci olub, onunla - Maksi qırıq-qırıq danışırdı. Mətt heç çevrilmədi də:
- O, saatı hələ ona verməyib.
- Onu ildırım vursun, lənətə gəlmiş simic, - Maksi deyinirdi - Əgər bu