qoca qızı sadəcə dolayırsa, o yenə əclafdır. Yox, onu əgər aldatsa, kələk gəlsə…
Bu dəfə müştərinin üzünü qırxan Mətt çevrildi.
- Sən nə deyirsən? Axı o, hələ saatı qıza verməyib? Mən belə başa düşürəm Pinkerton anlayıb ki, bu yaşda ancaq qohumlardan qiymətli hədiyyə götürmək olar.
- Səncə, Pinkerton heç nə bilmir? Üç ildir ki, - bəlkə Berçettlər xəbərsizdilər - bütün şəhərin bildiyini o eşitməyib? Mətt sözünə ara verib yenidən müştərisi ilə məşğul olmağa başladı. Dirsəyi aramla işlədikcə, ülgüc qısa sıçrayışlarla irəliləyirdi.
- O, haradan bilsin? Belə şeyi ancaq qadından eşitmək olar. O isə missis Kouendən savayı heç kəslə tanış deyil. O da yəqin fikirləşir ki, Pinkertona çoxdan çatdırıblar.
- Belə də ola bilər, - Maksi dilləndi. O, iki həftə idi ki, şəhərdən çıxmışdı. Mən iki gün Ceffersonda fırlanıb yolumu bir qədər uzağa saldım. Növbəti həftənin ortalarında Divijenoya çatdım. Tələsmirdim. Onu qəfil yaxalamaq fikrim də yox idi. Bura çərşənbə günü səhər gəlib çıxdım. Əgər Pinkertonun həyatında məhəbbət olmuşdusa, görünür o, bu haqda fikirləşməyi belə unutmuşdu. Sanki məhəbbət ona yad idi. Hələ on üç il əvvəl mən ilk dəfə onu Porterfild şəhərində (mən onda Missipinin şimalı və Alabamada fəhlə paltarı satmağa təzəcə başlamışdım) bərbər kürsüsü arxasında görəndə özümə demişdim: «Bax, bunun alnına bütün ömrünü subay keçirmək həkk olunub. Bu elə birdən qırxyaşlı subay kimi doğulub».
O, gombul, alçaq bir adamcığaz idi. Torpaq rəngli sifətini yadda saxlamaq mümkün deyildi. On dəqiqəyə bu sifəti unudardın. Əynində diaqonal xətləri olan kostyum, boynuna arxadan düymələnən kəpənək - qalstuk taxmışdı. Belə qalstuklar bağlanmış halda da satılırdı. Maksi mənə danışırdı ki, bir il sonra cənubagedən qatardan Ceffersonda düşəndə, Pinkertonu görmüşdü. Onu yenə əynində həmin diaqonal xəttli kostyom, həmin kəpənək qalstukda əlində də kapron çamodanla görmüşdü.
Bir il sonra mən onu Maksinin bərbəxanasında gördüm. Kürsünün arxasında dayanmasaydı mən onu heç cür tanımazdım.