çəkmələri dükandan özü alıb. Qadın Het qarıyla birgə qapını açıb bayıra çıxdı və dumana düşdü. Bax, elə bil bütün uzun qış gecəsi boyu şəhərin içinə çəkdiyi yuxulu valehedici nəfəsi hələ də dumanla torpaq arasına yığılmışdı; bu nəfəs qaranlıq və dar bir məsafədə yuxuyla oyanışın arasında qalmışdı; mürgüdən oyanan ilıq havanı tənzimləyən həyətdəki istilik sistemi idi; elə bil donmuş sala qatları pilləkənlərin üstünü və zirzəminin taxta qapağını, daha sonra isə sarayın böyrünə, arxa qapının küncünə düzülmüş taxta lövhələrin üstünü örtmüşdü; və missis Heyt əlində közərmiş kömür dolu vedrə həmin taxta lövhələrin üstünə çıxıb qaçanda yamanca sürüşdü.

- Ehtiyatlı olun!- Het qarı qışqırdı və özü də az qala rezin şap-şapları ilə sürüşəcəkdi.- Onlar evin qabağındadır!

Missis Heyt yıxılmadı, heç dayanmadı da. Onun soyuq baxışları ətrafa tuşlandı və qadın yenidən qaçmağa başladı. Həyətdə duman içindən qəflətən əcayib bir qatır peyda oldu. Adama elə gəlirdi ki, qatır zürafədən də yekədi; onun uzunsov başı vardı. Qatır düz onların üstünə gəlirdi; onu saxlamaq, qabağını kəsmək mümkün deyildi. Heyvan elə bil cəhənnəmdən qurtulmuşdu, noxtası şəklənmiş qulaqlarına çırpılırdı.

- Odur!- deyə Het qarı əl çantasını yellədərək qışqırdı, – Sən bir ona bax!

Missis Heyt dərhal qatıra sarı döndü və şeh basmış taxta lövhələr üstündə yenə əməlli-başlı sürüşdü. Onlar qatırla birgə yaxınlıqdakı tövləyə sarı qaçırdılar. Tövlənin açıq qalmış qapısından isə bir heyvan sifəti hərəkətsiz və heyrət içində onlara baxırdı. Çox güman ki, heç zürafə də bu inəyə qatır qədər qorxunc və yekə görünməzdi; duman içindən birdən-birə çıxıb peyda olan qatırın cana üşütmə salan görkəmi vardı. Hələ bunlar cəhənnəm, heyvan tərs kimi düz tövlənin qabağında qaçırdı. Qısası, inək qarşısında ya küləşdən çəpər, ya da bir kabus görürdü. İnəyin öz görkəmi də fövqəl idi; o, quzu kimi sakitcə gözlərini zilləyib baxırdı. Birdən inək qeyb oldu, elə bil küləkli havada kibrit çöpü söndü. Məntiqlə düşünmək olardı