qorxaqdır, onlardan çəkinir. O vaxtdan bəri ildə üç, ya dörd dəfə, qatırları yük vaqonlarından boşaldanda elə bil heyvanları şeytan yoldan çıxarırdı, mərəkə qopurdu- toz buludları qalxır, sərt, qorxunc püskürtülü ilğımın cəhənnəm görüntüləri baş verirdi; qatırlar elə bir gurultu və tozanaqla götürülürdü ki, bu kabusun qarşısını heç fələk də ala bilmirdi. Bu qatır axını heyrətli, sakit şəhərin yollarıyla ötüb Missis Heytin həyətinə gəlib çıxırdı. Və bu zaman Snops əsəbi halda, qorxuya-filana fikir vermədən Missis Heytin evinin (Snopsa elə gəlirdi ki, Heytin evinin keyfiyyətli boyası məhz onun hesabına alınıb, hətta lap şahzadələr kimi yaşayan Missis Heytin özü də onun pullarına görə rahatlıq əldə edib) ətrafında dolaşan bu qorxunc qatırlar arasında peyda olur, özünü öra-bura vururdu. Belə vaxtlarda qonşular, məhəllədə yaşayan digər sakinlər pəncərələrin pərdəsini aralayıb onlara tamaşa edirdilər. Bəziləri aynabənddə, bəziləri səkilərdə durub baxırdı; yöldan ötüb keçən furqonlardakılar, gecə köynəyində çıxıb maraqla bu səhnəyə tamaşa edən qadınlar, məktəbli uşaqlar, zəncilər, ağ dərili adamlar ayaq saxlayıb heyrətdən az qala gözlərini bərəldirdilər.

Bu gün də belə oldu; Missis Heyt və onu dabandabana izləyən Het qarı həyətdə göründülər. Missis Heytin əlində bulaşıq süpürgə vardı və o, növbəti dəfə tini burulub qapısı ağzından burun dəsmalından bir qədər böyük torpaq parçasını götürüb çölə atdı. Onun çəpər hesab elədiyi bu torpaq sərhəddən hər hansı bir heyvan addayıb keçə bilərdi. Lakin bu anda həyat qaynar qazana dönmüşdü deyəsən; bəlkə də buna səbəb aldadıcı duman və onun qapanmış gözləriydi. Qadın indi qımıldanmadı və süpürgəni bərk-bərk sıxaraq hardasa özünə arxayın halda noxtası sallanan qatırın dalınca cumdu. Dumanlı havada qatır gah görünür, gah itir, gah da doqquz ev toyuğunun kölgəsi arasından tozanaq qoparıb qaçırdı. Bu zaman elə bil külək səssizcə göyə doqquz ağ kağız parçasını sovururdu.

Birdən böyürdən az qala təngənəfəs halda bir kişi qaçaraq