q Missis Heytin qabağına çıxdı; bu, Snops idi; islanmışdı, əsəbiydi və sifətindən hiddət yağırdı. Snops qaşlarını çatıb ağzı köpüklənə-köpüklənə qışqırdı:

- Missis Heyt, bir Allah şahiddir! Mən əlimdən gələni etdim!

Qadın heç gözünün ucu ilə də ona tərəf baxmadı.

- O yekəpəri, noxtası sallağı tutun!-deyə Missis Heyt soyuqqanlıqla əmr etdi.- Onu bir də buralarda görməyim!

- Əlbəttə,- Snops dedi. - Amma bir qədər ara verin. Qoy bir sakitləşsinlər. Onları hürkütməyin.

- Ehtiyatlı olun!- deyə Het qarı qışqırdı.- O, yenə bura tullanacaq!

- Kəndir gətirin,-Missis Heyt qaça-qaça çığırdı.

Snops qəzəblə Het qarıya baxdı. Sonra:

- Mən indi kəndiri hardan tapım?-deyə bağırdı.

- Zirzəmidə var!- qarı da bağırdı.- O tərəfdən, qabaqdan qaç ki, onu tuta bilək!

Onlar Missis Heytlə birlikdə yenidən fırlanıb tinə buruldular. Qatır sallaq noxtasıyla birgə yenə toyuqların arasında peyda oldu, daha sonra sürətlə, tullana-tullana qaçmağa başladı. Missis Heyt, Het qarı və Snops yenə tini burulub arxa qapının qabağına çıxdılar.

- Allah, məni öldür!- deyə Het qarı donquldandı.- O bu saat inəyi şallaqlayacaq!

Nəhayət, qatır dayandı;onlar qatıra çatdılar, daha doğrusu, tini burulandan sonra qatırla üzbəüz gəldilər. Tövlədəki inək düz həyətin ortasına çıxmışdı. İndi onlar bir neçə addımlıqda qatırla burun-buruna dayanmışdılar; tərpənmirdilər, başları aşağı əyilmişdi, ayaqlarını aralamışdılar, elə bil eyni bir naxışın iki simmetrik hissəsini təşkil edirdilər. Belə bir rəsm əsəri olsaydı onu hər hansı bir bukolika[3] həvəskarı böyük məmnuniyyətlə ala bilərdi; və uşaq da bu şəkillə bir qədər oynayar, sonra bir tərəfə atıb onu sadəcə unudardı.

Snopsun başı və çiyinləri indi də zirzəminin içindən görünürdü; zirzəminin qapağı açıq idi, kömür dolu vedrə hələ də qapağın yanında durmuşdu. Elə bil Snops çiyinlərinə kimi torpağa basdırılmışdı; onun bu vəziyyəti ispan-hindu və amerikan adətinə görə, əri ilə birlikdə dəfn edilmiş dul qadını xatırladırdı. Hər halda,