o, ağrısız bir xoşbəxtlik duydu. Bu anlarda o, rahat bir evdə olduğunu hiss edirdi. Ona elə gəlirdi ki, öz evindədir, orda təhlükə və ağrı yoxdur. O, sağ və salamatdır, onu sevirlər, onun heç bir yarası-filanı yoxdur. Əlbəttə, onların sevgisində bir boşluq yaranmışdı və bu boşluq doldu. Bu qaranlığın ağuşunda onlar xoşbəxtcəsinə öpüşürdülər. Bu qaranlıq onlara istiydi, onlar necə də bəxtəvərdilər; evdə olduğu kimi, ağrısız.

Birdən sirenanın sarsıdıcı uğultusu eşidildi. Bu səslə birgə yenə dözülməz ağrılar başladı. Bu dəfəki sirena həqiqiydi, radio deyildi. Sirena iki tərəfdən, küçənin hər iki tinindən gəlirdi.

Enrike böyrü üstə çönüb ayağa qalxdı. Deyəsən o, bu evdə çox ləngidi. Üzünü Mariyaya tutdu, dedi:

- Arxa qapıdan çıx, məndəcərdən get! Mən burdan onların başını qarışdıraram.

- Yox, sən get, xahiş edirəm. Qoy mən qalım; onlarla atışaram, elə bilərlər sən hələ burdasan.

- Mariya, qulaq as, ikimiz də gedək. Burda qorunası heç nə yoxdur. Bu silahlar da heç kimə lazım deyil. Yaxşısı budur gedək burdan.

- Yox, -qız dedi.- Mən qalıram. Mən səni müdafiə edəcəyəm.

Mariya əlini oğlanın qoburuna atdı. Tapançasını çıxartmaq istədi. Lakin Enrike qızın yanağına bir şillə vurdu və çımxırdı:

- Gedək! Axmaqlama, gedək deyirəm sənə!

Onlar aşağı düşdülər; Enrike qızın onun arxasınca gəldiyini duyurdu. O, qapıları açdı və hər ikisi qaranlığa girdi. Enrike dönüb qapını kilidlədi. Sonra:

- Qaç, Mariya,-dedi.- Məndəcərdən qaç, bax o tərəfə, tez ol!

- Mən səninlə qalmaq istəyirəm!

Enrike yenə qızı vurdu.

- Qaç, dedim sənə! Sonra otluğa gir və sürün! Bağışla məni, Mariya! Çıx get. Mən başqa tərəfə gedəcəyəm. Qaç,- deyə əmr etdi.- Axı dedim sənə qaç, lənət şeytana!

Onlar birlikdə alaq otları basmış kolluğa cumdular; Enrike bir neçə metr qaçdı. Bu vaxt evin qabağında dayanan polis maşınları sirenalarının uğultusu kəsildi, Enrike yerə uzandı və başladı sürünməyə.

O, kolluqların arasıyla əzmlə sürünürdü; üz-gözünü alaq otlarının tozu