u basmış, ayıpəncəsi çiçəklərinin tikanları əllərini və dizlərini didik-didik etmişdi. Enrike onların evi axtardıqlarını anladı. Sonra evi mühasirəyə aldılar.

Enrike gərginlik və həyəcan içində inadla sürünürdü; ağrılara əhəmiyyət vermirdi.

“Görəsən nə üçün sirenalar uğuldadı? Niyə arxada maşınlar görünmür? Nədən məndəcərdə fənərlər, projektorlar yoxdu? Ah, bu kubalılar!”- deyə Enrike düşündü.-Gör necə axmaqdılar?! Axı onlar yüz faiz bilirdilər ki, evdə heç kim yoxdu. Silah götürməyə gəlmisiz, bəs bu sirena nə üçündü?”

Enrike onların qapını sındırdığını eşitdi. Evin ətrafında səs-küy salmışdılar. Sonra o tərəfdən iki dəfə fit səsi gəldi; yenə sürünməyə başladı. “Axmaqlar! Bəlkə də səbəti tapıblar, boşqabları da! Necə adamdılar bunlar?! Basqın eləməyi də bacarmırlar!”

O, məndəcər qurtarana kimi süründü. İndi durmaq olardı, küçəni keçib uzaqda görünən evlərdən birinə qədər qaçmaq olardı. Enrike xüsusi ağrı hiss etmədən sürünürdü. O, hər cür hərəkətə özünü alışdıra bilirdi. Yalnız kəskin hərəkətlər edəndə yaraları incidir, durmağa qoymurdu.

Əvvəlcə bir dizi üstə durdu, yarası incitsə də dözdü, sonra o biri dizini də qaldırdı və ayaöa qalxdı. Küçəni keçib qarşıdakı evə dönmək istəyirdi ki, birdən projektorlar yandı və düz onun üstünə düşdü. Gözləri qamaşdı, projektor şüalarının zolaqlarının ətrafında olan zülməti ayırd edə bildi. Projektor polis maşınından gəlirdi; bu maşınlar xəlvəti gəlib durmuşdular məndəcərin arxa tinində.

Enrikenin nazik iti silueti projektorun işığına tuş gələn kimi o, dərhal tapançasına əl atdı. Bu vaxt qaranlıqda dayanmış maşınlardan avtomat atəşləri açıldı. Elə bil onun sinəsini dəyənəklə döyürdülər, lakin Enrike yalnız ilk güllə zərbəsini duydu, o biri güllələr isə qulağında demək olar ki, əks-səda verdi. Enrike üzüqoylu otluğa yıxıldı; yıxıldığı an, bəlkə də ondan bir qədər əvvəl, ilk güllə ilə projektorların işığı arasındakı anda, o, sonuncu dəfə düşündü: ”O qədər də axmaq deyillər. Ola bilsin ki, onlardan nə vaxtsa