bir şey çıxsın.”

Əgər düşünmək üçün yenə vaxtı qalsaydı, o biri tində maşınların olmadığı qənaətinə gələrdi. Lakin orda da maşın vardı və oranı da projektor tutmuşdu. Projektorun uzun topası məndəcəri işıqlatdı, sonra Mariyanın gizləndiyi kolluqlara sarı tuşlandı. İşıqları söndürülmüş maşından pulemyotçular projektorun topası boyu güllə yağışı tökdülər.

Ağacın altında, işıqları söndürülmüş maşının yanında projektorla birlikdə zənci durmuşdu. Onun başında şlyapa və yun gödəkçə vardı. Köynəyinin altında görünən boyunbağısından amulet[2] asmışdı. O, dinməzcə projektorçunun işini müşahidə edirdi.

Projektor Mariyanın yerə sərildiyi və başını torpağa qoyduğu bütün məndəcəri ələk-vələk elədi. Mariya atəş səsləri eşidəndən bəri hərəkətsiz qalmışdı. O, yerə toxunan sinəsində ürəyinin tappıltısını eşidirdi.

- Onu görürsən?- maşından kimsə soruşdu.

- Otluğu təmizləmək lazımdır, - leytenant dedi. – Hola!-deyə o, ağacın altında durmuş zəncini çağırdı.- Evə qaç, onlara de ki, bura gəlsinlər, özü də məndəcərdən keçib gəlsinlər. Qoy oranı yaxşıca yoxlasınlar. Sən əminsən ki, iki nəfər idilər?

- Bəli... iki nəfər idilər...- deyə zənci arxayınlıqla cavab verdi. – Biri artıq hazırdı...

- Qaç...

- Baş üstə, cənab leytenant!

Şlyapasından ikiəlli tutan zənci məndəcərin qırağıyla evə sarı qaçmağa başladı, pəncərələrdən artıq işıq gəlirdi. Mariya məndəcərdə əllərini peysərində qatdayıb uzanmışdı.

- Mənə burdan çıxmağa kömək elə,- deyə qız otlara üzünü tutub pıçıldadı. Sonra birdən zarıyaraq təkrar etdi:

- Visente, mənə kömək elə! Felipe, mənə kömək elə! Çuço, Arturo, sən də, Enrike, mənə kömək edin!

Mariya nə vaxtsa dua oxumuşdu. Lakin o vaxtlar artıq ötüb keçmişdi və indi, bu anlarda ona arxa-dayaq lazım idi.

- Məni tutsalar, mənə kömək edin ki, susum,- deyə qız ağzını otluğa basdı. – Enrike, mənə kömək elə ki, susum. Visente, axıra kimi susmaqda mənə kömək elə!

Qız eşidirdi ki, arxadan gəlirlər; elə bil dovşan qovurdular. Onlar geniş dairədə