ə dövrə vurub gəlirdilər, əllərində elektrik fənərləri vardı.

- Enrike, yalvarıram, mənə kömək et!-deyə qız yenə zarıdı.

Mariya peysərində qatdadığı əllərini araladı, onları yana uzatdı.

- Qoy belə qalsın. Qaçaram, qoy güllə atsınlar. Belə daha yaxşıdı.

Mariya yavaşca qalxıb maşına doğru qaçmağa başladı. Projektorun işığı ona tuşlandı; Mariya qaçırdı, ona elə gəlirdi ki, belə yaxşıdı. Projektorun kor edən işığına baxa-baxa qaçırdı.

Arxadan qışqırır, lakin atəş açmırdılar. Birdən kimsə onu qamarladı və qız yıxıldı; Mariya onu tutan adamın tövşədiyini duydu. Sonra kimsə onun əlindən tutub qaldırdı. Sonra onlar Mariyanı maşına gətirdilər. Onlar qızla kobud rəftar etmirdilər, lakin inadla onu maşına aparırdılar.

- Yox, -qız qışqırdı.-Yox, yox!

- Bu qız Visente İturbenin bacısıdır,-leytenant dedi. –O, bizə lazım ola bilər.

- Onu artıq sorğu-sual ediblər, - kimsə dilləndi.

- Bir də edərik!

- Yox!-qız qışqırdı.- Yox, yox!- Sonra daha bərkdən qışqırdı:

- Visente, mənə kömək elə! Mənə kömək elə, Enrike!

Kimsə dedi:

- Onlar daha sağ deyillər! Sənə kömək edə bilməzlər, axmaqlama!

- Düz deyil, yalandı! Onlar mənə kömək edəcəklər! Ölülər mənə kömək edəcək! Hə, hə, bizim ölənlər mənə kömək edəcək!

- Hələ bir öz Enrikenə bax gör nə vəziyyətdədir?!- leytenant dedi.- O, burda, baqajdadır...

- O, artıq mənə kömək edir,-Mariya dedi,- siz görmürsüz məgər, o, artıq mənə kömək edir? Enrike, təşəkkür edirəm, sağ ol! Sənə necə də minnətdaram!

- Əlbəttə, kömək edəcək!-leytenant kinayə ilə polislərə baxdı, dedi:- Qız dəli olub! Polislərdən dördü qalsın, silahları qorusun, biz yük maşını göndərərik. Bu dəlini isə qərargaha apararıq. Orda hər şeyi söyləyər.

- Yox!-Mariya qışqırdı,- siz görmürsüz ki, onlar hamısı mənə kömək edir?

- Boş-boş danışma!-leytenant çımxırdı.- Sənin başına sadəcə hava gəlib.

- Heç kəs əbəs yerə ölmür,-Mariya dedi.- İndi hamısı mənə kömək edir.

- Qoy onlar sənə bir saat da kömək eləsinlər...-leytenant