dedi.

- Kömək edərlər!-Mariya dedi.- Narahat olmayın! Mənə indi çoxları kömək edir!

Qız çox sakitcə oturacağa söykənib oturmuşdu. Adama elə gəlirdi ki, onda qəribə bir arxayınçılıq var. Belə bir arxayınçılıq beş yüz il bundan qabaq Ruan şəhərindəki bazar meydanında digər bir qızda da olmuşdu[3].

Mariya bu barədə düşünmürdü. Maşında oturanların heç biri bu barədə düçünmürdü. Bu iki qızda, Janna və Mariyada ümumi heç nə yox idi, arxayınçılıqdan başqa. Bu arxayınçılıq hər ikisinə lazım olan anda qəfil gəlmişdi. Lakin Mariyanın sifətini fənər işığına tutan polislər bunun hayında deyildilər.

Maşınlar yerdən götürüldü; arxa oturacaqdakı pulemyotçular avtomatlarını ağır brezent örtüklərinə qoydular və çaxmaqları boşaldıb xırda ciblərə yerləşdirdilər. Lülələrini isə qabaq gözlərə qoyub sandıqlarını daha kip gözcüklərə soxdular.

Şlyapalı zənci evin tinindən çıxdı və qabaqda gedən maşına əl elədi. O, sürücünün yanında oturdu və dörd maşının hamısı şose yoluna buruldu. Bu yol Havana sahillərinə aparırdı.

Sürücünün yanında əyləşən zənci əlini boyunbağının muncuqlarına uzatdı və göy xırda muncuq daşlarını oynatmağa başladı. O dinməzcə oturub muncuqları çevirirdi, elə bil təsbeh çeviriridi. Zənci əvvəllər limanda yükboşaldan işləmişdi, sonra danosluqla məşğul olmağa başladı və bugünkü işə görə də Havana polisindən əlli dollar alacaqdı. Havanada əlli dollar o zamanlar üçün az pul deyildi. Lakin zənci pul haqqında daha fikirləşə bilmədi; Malekonun işıqlı küçəsinə çatanda zənci oğrun-oğrun arxaya boylandı və qızın işıqda parlayan məğrur sifətini gördü. Mariya başını dik tutmuşdu.

Zənci qorxdu. O, muncuqların demək olar ki, hamısını barmaqlarıyla saydı, sonra boyunbağından asılan sehirli daşı əlində möhkəmcə sıxdı. Lakin o sehirli daş zəncini qorxu və hürküdən xilas edə bilmədi, çünki maşının içində daha möhtəşəm və qədim ovsun vardı; bu, onun qoruyucu amuletindən daha