Enrike lap divarın dibində yerləşən kətan örtüklü çarpayıya uzandı. Hələ qulağı eşikdəydi. Qəfəsdə qaratoyuq cikkildəyib tullanmağa başladı; Enrike bir anlıq quşa baxdı, sonra durub astaca qəfəsin qapağını açdı. Qaratoyuq başını qəfəsin qapağından çıxartdı, əvvəl sinəsini qabağa verdi, sonra da dimdiyini qaldırdı.

- Qorxma,- deyə Enrike pıçıldadı.- Tələ-zad yoxdu...

Enrike əlini qəfəsin içinə saldı, quş küncə qısıldı.

- Axmaq,- Enrike əlini qəfəsdən çıxartdı. – Özün bil; qəfəsin ağzı açıqdı...

Enrike kətan çarpayının üstündə üzüqoylu uzanmışdı, qollarını çənəsinin altında qatdamış vəziyyətdə qulaq asırdı. O, qaratoyuğun pırıldayıb qəfəsdən uçduğunu eşitdi; quş dəfnə ağacının budağına qondu, oxumağa başladı. “Gərək elə quşu boş hesab edilən bu evdə saxlayaydım?! Bax elə bu cür axmaqlıqlar ucbatından bədbəxtliklər baş verir. Heç kimdə günah yoxdu, elə mənim özümdədi günah!”. Enrike düşündü.

Evdən bir qədər aralıda məhəllə uşaqları beysbol oynayırdılar. Hava sərinləşdi. Enrike qoburu açdı, ağır tapançasını götürüb ehmalca yanına qoydu. Sonra yuxuya getdi.

Enrike ayılanda artıq qaranlıq düşmüşdü; küçənin tinindən qalın yarpaqlar arasından fənərin işığı gəldi. Enrike qalxıb xəlvətcə fasada girdi; qaranlıqda divara söykənib həyətə boylandı. Həyət qapısının o tərəfində, tindəki ağacın altında üstündə qısa düz zolaqları olan yastı təpəli şlyapalı bir adam durmuşdu. Enrike onun pencək və şalvarına baxmadı, lakin bu adamın zənci olması apaydın görünürdü. Enrike cəld arxa divara tərəf keçdi, orada qaranlıq idi; yalnız məhəllədəki iki qonşu mənzildən işıq gəlirdi. Burda nə qədər adam desən gizlənə bilərdi. Enrike bunu bilirdi; o, heç nə eşidə bilmirdi. Bir ev o yanda radionun bərkdən səsi gəlirdi.

Birdən uğultulu sirena səsi eşidildi. Enrikenin bütün canını gizilti və təşviş hissi bürüdü. Sonra sifəti alışdı, bədəninə bir istilik gəldi və dərhal ötüb keçdi; sirena radiodan gəlirdi; radioda reklam verilirdi. Diktor dinləyiciləri inandırmağa çalışırdı: