: ”Həvis diş fırçasını alın! Ən yaxşısı, ən əvəzedilməzi, ən təmizi!”. Enrike gülümsədi. Axı indi kiminsə gələn vaxtıydı.

Sirena səsi yenə gəldi; bunun ardınca körpənin ağlamaq səsi eşidildi. Aparıcı inadla deyirdi ki, körpələri yalnız “Malta-Malta” uşaq sıyığı ilə sakitləşdirmək olar. Daha sonra efirdən avtomobil siqnalının səsi eşidildi və bunun ardınca sürücünün səsi gəldi: “ Mənə etil qazolini “Yaşıl xaç” lazımdır. Dişlərini nə ağardırsan?! “Yaşıl xaç” lazımdı mənə; yüksək təzyiqli, keyfiyyətli və sərfəli”.

Enrike bu reklamları əzbərdən bilirdi. Müharibədə olduğu on beş ay ərzində bu reklam mətnləri heç dəyişməmişdi; yəqin eyni valları fırladırdılar. Lakin belə sirenalar hər dəfə onun canına vəlvələ salırdı. Elə bil ov iti bildirçin iyinə reaksiya verirdi.

Əvvəllər onda belə şeylər olmurdu. O, özünü zəif hiss edəndə təhlükədən canı gizildəyər, qızdırmaya tutulardı. Qabağa getmək üçün addım atmaq istəsə də ayaqları sözünə baxmırdı. İndi isə belə deyil. Əlbəttə, o, nə lazımdırsa edə bilərdi. Sadəcə bu sirena səsi onu bir qədər titrətdi, vəssalam. Belə hallar ən cəsur adamlarda da olur. Təhlükəyə qarşı Enrikenin yeganə reaksiyası bu cür oldu. Hələ bir üstəlik onu tər basdı və ona elə gəldi ki, bu, yalnız xəbərdarlıq əlamətidir.

Enrike ayaqüstəcə ağac altında oturan həsir şlyapalı adamı izləyirdi, birdən dəhlizin döşəməsinə daş düşdü. Enrike daşı aramağa çalışdı, lakin tapa bilmədi. O, əyilib çarpayının altına baxdı, orda da görmədi. Ayağa durmamış daşın biri də gəlib düşdü düz döşəmənin üstünə. Daş diyirlənib küncə yuvarlandı. Enrike onu götürdü. Bu, xırda, hamar bir daş idi; o, daşı cibinə qoydu, evə girdi, sonra arxa qapıya düşdü. Sağ əlində tapança ehmalca qapı çərçivəsinə söykəndi.

- Qələbə!- deyə bu sözü astadan, az qala qəzəblə dedi. Sonra yalın ayaqlarıyla arxa qapının o biri küncünə yeridi.

- Yalnız layiq olan adamlar üçün,- deyə qapının o biri üzündən kimsə ona cavab verdi.

Bu, qadın səsiydi;cavab da dərhal və anlaşılmaz şəkildə