oldu. Enrike cəftəni çəkdi və bir əlində tapança, o biri əli ilə qapını açdı.

Onun qarşısında əlində səbət tutmuş bir qız dayanmışdı. Başı yaylıqla örtülü idi.

- Salam, -Enrike dedi və qapını örtüb cəftəni yerinə saldı.

Enrike qaranlıqda qızın nəfəsini duydu. Səbəti onun əlindən aldı və qızın çiynindən dartdı.

- Enrike!

Enrike qızın gözlərinin parıldadığını, sifətinin isə yandığını görmədi.

- Gedək yuxarı,-Enrike dedi,- Küçədən kimsə evi izləyir. Sən onu gördün?

- Yox,-qız dedi.- Mən məndəcərdən keçib gəldim.

- İndi onu sənə göstərərəm. Çıxaq aynabəndə...

Onlar pilləkənlə qalxdılar. Səbəti Enrike tutmuşdu, onu çarpayının yanına qoydu, sonra küncə qısılıb həyət qapısının arxa tərəfinə boylandı. Şlyapalı zənci orda yox idi.

- Belə...- deyə Enrike sakitcə dilləndi.

- Necə belə?-qız onun əlinə toxunaraq soruşdu, sonra özü də boylanıb həyətə baxdı.

- O, getdi...- Enrike təəssüfləndi. - Yeməyə nə gətirmisən?

- Enrike, mən səninçün narahat oluram. Bütün günü burda tək-tənha otururursan...- qız dedi. – Qaranlığı gözləmək nə pis şeymiş! Mən həmişə sənin yanında olmaq istəyirəm!

- Ümumiyyətlə burda oturmaq özü axmaqlıqdır. Onlar hələ dan yeri sökülməmiş məni qayıqdan düşürüb bura gətirdilər. Bircə dənə parol verdilər, vəssalam; yeməyə də heç nə qoymadılar. Gör məni harda gizlədiblər - bu evi də izləyirlər! Parolla doymaq olar? Məni gərək izlənən evə qoymayaydılar. Lap kubalılar kimi hərəkət etdilər. Lakin mənim vaxtımda belə şeylər olmazdı, əsgəri ac saxlamaq olar?.. Hə, sən necəsən, Mariya?

Mariya onu möhkəmcə öpdü. Enrike qaranlıqda qızın kip qalın dodaqlarını hiss etdi, ona yapışan əndamının titrədiyini duydu. Birdən belində dəhşətli ağrı hiss etdi və:

- Yavaş ol, oxxx!- deyə çığırdı.

-Sənə noolub?

- Belim...

- Belinə noolub? Yaralanmısan?

- Heç... sonra ...- Enrike dedi.

- Göstər görüm...

- Yox, qalsın sonraya... Qoy bir az yeyim, acımışam, sonra burdan əkilib getmək lazımdı... Burda nə