n içi titrədi, sonra qız onu möhkəmcə qucaqlayıb öpdü. Qızın dodaqları okeanda qəfil tüğyan edən nəhəng, kəskin, amansız bir dalğanı xatırlatdı; dalğalar səngisə də, qızın dodaqları onun dodaqlarından hələ qopmamışdı; Enrikeni tər basdı, həyəcənlandı; birdən gördü ki, çarpayıda təkdir, Mariya isə ağlaya-ağlaya deyirdi:

- Enrike, bağışla məni. Bağışla, bağışla məni!

- Lazım deyil,-dedi,- burda bağışlamağa heç nə yoxdu. Lakin biləsən ki, bu, kitabdan deyildi.

- Həmişə belə incidir?

- Əl vuranda, ya da bir balaca gücə düşəndə...

- Onurğan necə?

- Ona azca xətər dəyib. Böyrəklərim də yüngülcə zədələnib. Qəlpələr bir tərəfdən girib o biri tərəfdən çıxıb. Aşağıda, ayaqlarımda da yaralar var.

- Enrike, məni bağışla!

- Nəyə görə? Lazım deyil! Bircə bu pisdir ki, səni qucaqlaya bilmirəm , həm də şən ola bilmirəm...

- Yaraların sağalanda qucaqlaşarıq.

- Əlbəttə...

- Və mən sənin qulluğunda duracağam.

- Yox, özüm-özümə qulluq edərəm. Bunlar boş şeylərdi. Toxunanda, yaxud da gücə düşəndə incidir, vəssalam. Bu, məni narahat etmir. Biz gərək işə başlayaq. Burdan tez çıxıb getmək lazımdır. Burda nə varsa, hamısını elə bugün aparmaq lazımdı. Bunları gözə dəyməyən, izlənməyən yerdə yerləşdirmək lazımdır. Yəni ki, saxlanmağa yararlı yer olsun. Silah-sursat bizə hələ ki, lazım olmayacaq. Lazımi şərait yaranana kimi çox iş görməliyik. Hələ çoxlarını gərək tərbiyə edək. O vaxta qədər patronlar çətin ki, lazım olsun. Bizim rütubətdə fitillər tez xarab olur... İndi isə biz getməliyik. Onsuz da axmaqlıq etdim, burda çox qaldım. Lakin məni bura yerləşdirən o sarsaq da komitet qarşısında cavab verməli olacaq.

- Enrike, səni gərək gecə aparım. Onlar hesab edirdilər ki, sən bu evdə təhlükəsiz qala bilərsən.

- Bu evdə?! Axmaqlığa bir bax!

- Yaxşı, tezliklə gedərik!

- Bunu çoxdan etməliydik!

- Məni öp, Enrike!

- Amma ehtiyatla, yaxşı?

Sonra onlar çarpayıya uzandılar; Enrike qaranlıqda öz dodaqlarında qızın ehtiraslı öpüşlərini hiss etdi;