Evin çəhrayı suvağı rütubətdən tökülmüşdü; divarlar solğun, oyuq-oyuq idi. Eyvandan küçənin tinini, ordan isə dənizi görmək olurdu. Dəniz mapmaviydi. Səki boyunca dəfnə ağacları uzanırdı; bu ağaclar elə boy vermişdi ki, eyvanın başına qədər çatırdı. Ağacların kölgəsi sərin idi. Eyvanın baş tərəfində küncdən içində qaratoyuq olan qəfəs asılmışdı; qaratoyuq oxumurdu, heç cikkildəmirdi də. Qəfəs örtülmüşdü. Qəfəsi təxminən iyirmi səkkiz yaşında bir cavan oğlan öz sviteri ilə örtmüşdü. Oğlan arıq idi, qaralmışdı. Üzündə cod tükləri, gözlərinin altında göyərti vardı. O, ağzını yarımçıq açaraq durmuşdu, qulaq asırdı; kimsə qıfılla bağlanmış həyət qapısını açmaq istəyirdi...

Oğlan eyvanın başına qədər uzanmış dəfnə ağaclarının tərpəşən yarpaqlarının səsini eşitdi; küçədən ötən taksinin siqnal səsi gəldi. Yaxındakı məndəcərdə oynayan uşaqların səsini də eşitdi. Həyət qapısının qıfılının içində açar fırlandı. Qapının aralandığını eşitdi, lakin siyirmə cəftə hələ qapını saxlamışdı. Qonşu məndəcərdə toxmaq beysbol topunu şappıldatdı və uşaqlar çığırışdılar. O, dodaqlarını yalaya-yalaya gözlərini diqqətlə həyət qapısına zilləmişdi, qulaq asırdı; birdən eşitdi ki, indi də kimsə arxa qapını açmağa çalışır.

Cavan oğlan (onun adı Enrike idi) ayaqqabılarını çıxartdı və onları ehtiyatla artırmanın görünən yerinə qoydu. Orda heç kəs yox idi. O, əyilə-əyilə geri döndü; görünməməyə çalışdı, sonra küçəyə boylandı.

Dəfnə ağaclarının altında, səkidən həsir şlyapalı bir zənci keçdi. Əynində boz yun gödəkçə və qara şalvar vardı. Enrike beləcə durub bir də o tərəf bu tərəfə göz gəzdirdi, daha heç kəsi görmədi. Sonra sviterini qəfəsin üstündən götürüb geyindi.

Burda ayaq üstəcə onu tər basmışdı, kölgəliyə çəkilən kimi sərin şimal-şərq küləyi əsdi və o, üşütdü. Sviterin altında belinə bağlamış qayışdan dəri qoburu göründü. Qobur sürtülmüşdü, üstündə bədəninin tərindən hopmuş ağımtıl duzlar parlayırdı.

Qırx beş kalibrli tapançanın ağırlığı onun əzələlərini tarıma çəkmişdi.