bizimlə ayaqlaşmalı, ya da burada qalmalıdır. O isə ağrıyan ayaqlarını və iztirablarını dilə gətirərək hündürdən qışqırmağa və məni pis yoldaş olmaqda suçlayıb ağzına gələni deməyə başladı. O, başa düşmürdü ki, bizim də ayaqlarımız ağrayır, bəlkə onun ayaqlarından da çox, çünki biz ondan çox zəhmət çəkirdik. Lonq Ceff and içdi ki, yerindən bir addım belə tərpənməyəcək. Beləliklə, Passuk xəz örtüyü, mənsə qazançanı və baltanı götürüb yola düzəldik. Bu vaxt Passuk Lonq Ceffə qoyduğumuz ərzaq payına gözucu baxıb dedi:

- Bu fərsizə ərzaq qoymaq heç düzgün deyil. O, ölsə daha yaxşı olar.

Mən isə başımı yırğılıyıb, - Yox, yox yoldaşlıqda belə şey olmaz, - dedim. Bu an Passuk Qırxıncı Mildə məndən ərzaq yolu gözləyən layiqli insanları mənə xatırlatdı. Mən etiraz əlaməti olaraq başımı yırğalamışdım ki, Passuk tapançanı cəld hərəkətlə mənim kəmərimdən qapıb çıxartdı və elə o andaca Bettlz qardaşımızın dediyi kimi Lonq Ceff vaxtından əvvəl ulu babalarının yanına birdəfəlik köç etdi. Bu hərəkətinə görə Passuku danladım, ancaq o buna görə təəssüflənmədiyini bildirdi. Əslində mən ürəyimin dərinliyində onun haqlı olduğunu bilirdim.

Sitka Çarli bu yerdə söhbətini saxlayıb sobanın üstündəki qazançaya buz parçaları tulladı. Hamı sükut üçündə idi. Soyuqdan ulayan itlərin tükürpədici səsləri içəridəkilərin yerlərində qurcalanmasına səbəb oldu.

- Günlər bir-birini əvəzləyirdi. Bir gün biz əvvəl rast gəldiyimiz iki adamın cəsədlərinin yanından keçib getdik. Duzlu Suya gedib çatıncayadək elə buradaca ölmək daha yaxşı olardı. Bir gün isə biz Pelliyə üz tutan üçüncü bir adama rast gəldik. O, hindu idi. Başına gələnləri danışdığından məlum oldu ki, həmin əvvəlki iki adam onun yol yoldaşları imiş və onunla çox ədalətsiz rəftar ediblər. İndi də üç gündür ki, unu qurtardığından hər gecə öz dəri çəkmələrindən bir parça qaynadıb onu yeyir və daha ondan da bir şey qalmayıb. Bu adam Sahildə yaşayan hindulardan idi deyə, Passuk onun dilini bilirdi. O, Yukona bələd deyildi,