Lap indiki kimi hava çox soyuq idi. Axşamlar ulduzlar bizə çox yaxın və böyük görsənirdilər, onlar sanki rəqs edirmiş kimi hoppanırdılar. Gündüzlər günəş buludların arxasından çıxıb tam görsənənəcən lap təngə gəlirdik. Ətrafdakı qar almaz tozuna bənzəyirdi. Yan-yörəmizə baxdıqca gözlərimiz qamaşırdı. Nə yanar ocaq görürdük, nə də bir səs eşidirdik, yol yoldaşımız iliyə işləyən soyuq və Sükunət idi. Vaxtdan xəbərimiz yox idi. Bildiyimiz bircə şey var idi - necə olursa-olsun Duzlu Suya çatmaq. Arzularımız da, ayaqdarımız da bizi ora aparırdı. Sən demə biz Tahkinanın yanında düşərgə salmışıq, ancaq oraları tanımamışıq. Gözlərimiz Uaythorsu[8] axtarırdı, amma onu görə bilmirdik. Biz heç nə hiss etmirdik, tez-tez yıxılırdıq, ancaq hətta yıxıldıqda belə, Duzlu Suya tərəf ümidlə baxırdıq.

Yol boyu ədalətlə böldüyümüz ərzaq da tam qurtardı. Passuk gücdən düşmüşdü və daha da tez-tez yıxılırdı. Maral Bərəsinə çatanda isə onun gücü lap tükəndi. Səhər biz uzanıb yerimizdəcə qaldıq, yola çıxmadıq. Mən ölümü bax beləcə, orada qalıb Passukla əl-ələ tutub qarşılamaq xəyalına düşdüm, çünki qadın məhəbbətinin nə demək olduğunu artıq anlamağa başlamışdım. Heyns Mişinədək səksən mil məsafə qalırdı. Sıralanan ağacların arxasından lap uzaqda Böyük Çilkut gözə dəyirdi. Passuk dodaqlarını mənim qulağıma yaxınlaşdıraraq mənim nəyəsə acığım tutacağından heç çəkinmədən yavaşca pıçıldamağa başladı. Onun öz məhəbbətindən, ürəyindən keçənlərdən və mənim həmin anadək hiss etmədiyim bir çox şeylərdən danışdığı xatirimdədir. O mənə bunları söylədi:

-Sən mənim ərimsən, Çarli və mən sənə yaxşı arvad olmuşam. Həmişə sənin ocağını qalamışam, xörəyini bişirmişəm, itlərini yemləmişəm, avar çəkmişəm və buna görə heç vaxt şikayətlənməmmişəm. Heç vaxt nə deməmişəm ki, atamın koması daha isti olub, nə də deməmişəm ki, orada - Çilkatda daha çox ərzaq var idi. Həmişə sən danışanda qulaq asmışam, əmr edəndə tabe olmuşam. Beləmi olub, Çarli?

-Hə düzdür. Həmişə belə olub.

-Sən ilk dəfə Çilkata