ə addımlamış, həmişə sözünə doğru olmuşdur.O, nə üçün bu şərəfi unudub Maral Bərəsində əbəs sözlər danışır? O, Qırxıncı Mildə ona öz ərzaq payını və ən yaxşı itlərini verən adamları nə tez unutdu? Axı Passuk həmişə öz əri ilə fəxr etmişdir. Qoy indi o da ayağa qalxıb qar çəkmələrini geysin və yola düşsün ki, Passuk yenə də onunla fəxr etsin.

Mənim qollarım arasında artıq həyat yox idi. Passukun zəif bədəni buza dönmüşdü. Ayağa qalxıb ərzaqla dolu kisəni götürdüm, qar çəkmələrimi bağladım və yolu əlimə aldım. Dizlərim taqətdən düşmüşdü, başım gicəllənirdi, qulaqlarımdasa küyültü vardı. Artıq çoxdan unutduğum uşaqlıq xatirələrim gözümün qabağında canlanırdı. Mən hər şeyin bol olduğu potlaç[10] ziyafətində idim, mahnı oxuyurdum, oğlanların və qızların oxuduğu nəğmənin təsirindən rəqs edirdim, Passuksa əlimdən tutmuşdu, həmişə mənimlə birgə idi. Mən yatanda o, məni oyadırdı, mən büdrəyəndə, ya da yıxılanda o məni qaldırırdı. Mən dərin qara batıb qalanda o mənə cığır açırdı. Elə bu xəyallarla da mən Heyns Mişinə çatdım.

Sitka Çarli çadırın kənarını qaldırdı. Günorta idi. Cənubda Henderson suayırıcısının üstündə günəşin zəif şüaları bərq vururdu. Günəş altında şölələnən çiskin zərif ipəyi xatırladırdı. Qarşıda, yolun kənarında soyuqdan tükləri pırpızlaşmış qurdbasan canavar iti ağzını göyə tutub tükürpədici səslə