ə kömək edə biləcək birini axtarmaqda idi. Mənim olan-qalan yeganə yorğanımla iki nəfərin üstünü örtmək olardı, mən də Passuku seçdim.

Bilmirəm sizə dedimmi ki, mən həmin vaxt hökumət qulluğunda idim?.. Deməmişəmsə, bunu da deyim. Beləliklə, məni kirşəm, itlərim, tükənən ərzağım və Passukla birgə hərbi gəmiyə götürdülər. Bizi şimalda, Berinq dənizinin daim buzla örtülü olan, ucqar sahilində düşürdülər. Hökumət qulluqçusu olduğum üçün mənə pul və həmin yerlərin xəritəsi də verilmişdi. Ancaq əvvəllər bu yerlərdə olmayan adam üçün xəritənin nə köməyi? Mən möhürlənmiş məktubları göz bəbəyi kimi qoruyub böyük Makenzi çayının mənsəbində balina ovlayan gəmiyə çatdırmalı idim. Əgər çayların anası Yukonu nəzərə almasaq, dünyada Makenzi kimi böyük çay yoxdur.

Deyəsən mətləbdən uzaqlaşdım axı? Mənim sizə danışacaqlarımın nə balina ovlayan gəmiyə, nə də mənim Makenzi çayı sahillərində keçirdiyim sərt qışa heç bir dəxli yoxdur. Nə isə, elə ki yaz gəldi, günlər uzandı, Passukla gəlib cənuba, Yukon çayı sahillərinə çıxdıq. Bu çox ağır və üzücü səfər oldu. Xarlanmış qarın üstü ilə cığır açırdıq, yeganə bələdçimizsə günəş idi. O çöllər o zaman çılpaq idi. Biz çayla üzüyuxarı, axına qarşı üzürdük. Qırxıncı Milə[5] çatanadək gah kürəklə, gah da şüvüllə avar çəkdik. Axır ki, gəlib sahilə yan aldıq. Ağ üzlü adamları yenidən görmək necə də xoş idi. Həmin ilin qışı yaman sərt keçdi. Qışın soyuğu və şaxtası ilə birlikdə aclıq da bizə qənim kəsilmişdi. Şirkətdə işləyənlərə adambaşına qırx funt un və əlavə də iyirmi funt donuz əti verdilər. Paxlamız isə heç yox idi. İtlər hər gün aclıqdan ulaşırdılar, gözə dəyən adamların arıqlıqdan ordları bir-birinə keçirdi. Güclü adamlar zəif düşür, zəiflər isə ölürdülər. Sinqa xəstəliyi də bir yandan baş alıb ğedirdi. Bir gün dükana gələndə oranın da boş olması ərzaq əldə etmək ümidimizi lap alt-üst etdi. Biz ocağın ətrafına yığışıb sakitcə söhbət edirdik, şamlar haradasa əlçatmaz yerdə yaza salamat çıxa biləcək adamlar üçün gizlədilmişdi.