Nəhayət, belə qərara gəldik ki, kimsə Duzlu Suya gedib oradakıları düşdüyümüz çarəsiz vəziyyətdən xəbərdar etsin. Hamının baxışlarının mənə tuşlanmasından aydınca sezdim ki, bunu məhz mən etməliyəm.

- Heyns Mişin buradan yeddi yüz mil araladır, - mən dilləndim. Düz yeddi yüz mil və bütün yolu qar çəkməsi[6] ilə getmək lazım gələcək. Mənə özünüzün ən yaxşı itlərinizi verin və yol üçün ərzaq tədarükü görün. Passuk da mənimlə gedəcək.

Onlar mənim şərtimlə razılaşdılar. Bu zaman Lonq Ceff adlı irigövdəli, sağlam yanki ayağa duraraq bizimlə getmək istədiyini bildirdi. Məhz səyahət üçün doğulduğunu və kəl südü ilə böyüdüyünü deyən bu adamın danışığından özündən razılıq hissi yağırdı. Əgər yolda mən ölərəmsə Lonq Ceff mənə verilən tapşırığı öz öhdəsinə götürməli idi. O, güclü olduğundan özünə arxayın idi. Mən o zaman çox gənc idim və yankiləri heç də yaxşı tanımırdım. Haradan biləydim ki, özünü tərifləmək elə zəiflikdən irəli gəlir. Yaxşı deyiblər, bacarıqlı adam az danışar. Hə, beləliklə biz üçlükdə – Passuk, Lonq Ceff və mən yola düşdük.

Yəqin siz heç vaxt insan ayağı dəyməyən, göz işlədikcə uzanan çöllərdən keçməmisiniz – elə buna görə də yolun çətinliyindən danışmayacağam. Bircə onu deyim ki, ağır zəhmətə qatlaşıb gündə on mil, bəzən isə otuz mil yol getməli olurduq. Yola düşdüyümüz ilk gündən ərzağı qənaətlə işlətsək də bu bizi xilas etmədi. Eyni zamanda bizim seçdiyimiz itlərin heç də hamısı yaxşı deyildi və onlar da ayaq üstə güclə dayanırdılar. Belə olan halda biz itlərin köməyinə arxalana bilməzdik. Uayt çayın[7] yanında, yolun yalnız iki milini qət etmişdik ki, kirşələrimizdən birinin sayı azaldı. Əslində hələ heç nə itirməmişdik: taqətdən düşüb ölən iitlərin əti sağ qalan itlər üçün yem oldu.

Pelliyə çatanadək yolda bir ins-cinsə rast gəlmədik. Mən Pellidə əlavə ərzaq tədarükü görmək və bütün yol boyu əldən düşərək zarıyan Lonq Ceffi orada qoymaq fikrində idim. Ancaq orada ərzaq anbarı az qala boşalmışdı. Xəstəlikdən çəitnliklə nəfəs alan