qarışıq idi. Həm də o zaman çox gənc olduğumdan qadınların düşüncələri mənim üçün yad idi. Yalnız keçmişi xatırlayanda indi mən hər şeyi başa düşürəm.

Lonq Ceffdən artıq bizə bir kömək yox idi. O həmişə bizdən dala qalırdı. Sonra bildik ki, sən demə o, xizəyin üstünə uzanırmış, itlər də təbii ki, onu çəkə biləcək gücdə deyildilər. Passuk həmin kirşəni çəkməyi öz öhdəsinə götürdü. Artıq Lonq Ceff üçün sadəcə yeriməkdən başqa heç nə qalmırdı. Hər səhər mən ona düşəcək ərzaq payını verirdim, o bizdən qabaq təkcə yola düşürdü. Biz isə əşyaları qablaşdırır, itləri kirşələrə qoşub onun dalınca yollanırdıq. Günorta günəşin şəfəqləri gözümüzü qamaşdıranda biz yaş gilələri yanağında donmuş Lonq Ceffə çatır və hətta onu ötürdük də. Axşamlar isə biz düşərgə salır, ona düşəcək ərzaq payını ayırır, onun üçün də yatmağa yer düzəldirdik. Bizdən çox arxada qalmış Lonq Ceff üçün böyük tonqal yandırırdıq ki, bizi asanca tapa bilsin. Bundan bir neçə saat sonra budur Lonq Ceff axsaya-axsaya gəlir, inildəyə- inildəyə öz payını yeyir və yatırdı. Demək olmaz ki, o, xəstə idi. Sadəcə səfərin çətinliyi və aclıq onu əldən salmışdı. Ancaq biz də onun günündə idik. Bununla belə bütün işləri biz görürdük, o isə iri gövdəsinə baxmayaraq, heç nə etmirdi. Yəqin bayaq sizin dediyiniz piy qatı ona mane olurmuş. Hər halda biz ona düşən ərzaq payını son tikəsinəcən verirdik.

Günlərin bir günü biz bu Sükunətdə iki adama rast gəldik. Bu ağ adamlardan biri kişi, o birisi isə cavan oğlan idi. Dediklərinə görə, Lö Barc gölündə buz qatı aralanmış və onların olan-qalanı düz gölün dibinə getmişdi. Xilas edə bildikləri bircə şey canları və çiyinlərinə saldıqları yorğan idi ki, axşamlar qaladıqları ocağın qırağında səhərəcən ona bürünüb yatırdılar. Onların çox az unları var idi və unu isti su ilə qatıb içirdilər. Kişi mənə vur-tut səkkiz fincan unlarının olduğunu göstərdi. Onlar bununla artıq çoxdan aclıqdan əziyyət çəkən Pelliyə üz tutmuşdular. Ora isə hələ iki yüz mil məsafə var idi. Onlar bir də