ə onu dedilər ki, yanlarında çox ədalətli rəftar etdikləri bir hindu da varmıış və həmin hindu onlarla ayaqlaşa bilmədiyindən arxada qalmışdır. Sözün düzü, mən buna heç inanmadım. Axı bərabər ərzaq payı alan adam nə üçün geridə qalmalıdır? Mən bu adamlara heç cür ərzaq verə bilməzdim. Onlar hətta bizim o biri itlərə nisbətən bir az kök itimizi də oğurlamağa cəhd etdilər. Ancaq tapança ilə qorxutduqdan sonra səntirləyə-səntirləyə bizdən aralanıbPelliyə üz tutdular.

İndi bizim həddən ziyadə arıq olan üç itimiz və bir kirşəmiz var idi. Məlumdur ki, odun az olanda ocaq pis yanır, daxma da isinmir. Biz də bu gündə idik. Çox az yediyimizdən şaxtaya heç dözümümüz qalmamışdı. Sifətimiz soyuqdan elə qap-qara kəsilmişdi ki, doğma anamız da görsəydi, bizi tanıya bilməzdi. Ayaqlarımız da yaman ağrıyırdı. Səhərlər yola düşəndə qar çəkmələri elə incidirdi ki, mən özümü qışqırmaqdan güclə saxlayırdım. Passuk həmişəki kimi öndə gedib cığır salır və heç ağzını da açmırdı. Lonq Ceff isə elə hey zarıyırdı.

Otuzuncu Mil artıq elə də uzaq deyildi. Suyun axını buz qatını elə əritmişdi ki, bir çox yerdə iri çatlar və buz parçaları ilə əhatə olunmuş gölməçələr var idi. Bir dəfə, bizdən əvvəl gəlib adəti üzrə istirahət edən Lonq Ceffə çatanda gördük ki, onunla bizim aramızda böyük su yarğanı var. Onun oradan dövrə vurub keçdiyi yer kirşə üçün çox dar idi. Biz axtarıb buzun möhkəm olduğu yeri tapdıq və Passuk, hətta yüngül olmasına baxmayaraq əlinə hər ehtimala qarşı uzun şüvül alıb birinci keçdi. Sonra o, arxasınca itləri səslədi. Təəssüf ki, itlər həmin yerdən keçə bilməyibdərin suya qərq oldular. Mən yanqayışı qırılanadək arxa tərəfdən kirşədən bərk yapışsam da, itləri xilas edə bilmədim. Düzdür, onlar çox arıq idilər, ancaq hər halda onlar bizim bir həftəlik ərzaq ehtiyatımız ola bilərdilər. İndi isə onlar da əldən çıxmışdı.

O birisi gün səhər mən az qala tükənən ərzağımızı üç yerə bölüb Lonq Ceffə dedim ki, artıq yükümüz olmadığından, biz daha yeyin getmək istəyirik. O ya