Tüklərindən qırov sallanan canavara oxşar bir itin çadırın kənarını aralayıb içəri soxulması ilə içəridəkilərin birağızdan :

- Ay səni, Sivaş![1] İtil burdan, şeytansifət! – deyə qışqırması bir oldu. Bettlz dəmir qabı itə atan kimi o, gözdən itdi. Lui Savoy çadırın kənarını bərkitdikdən sonra ayağı ilə tavanı ağzıaşağı çevirib onun istisinə əllərini qızdırmağa başladı. Bayırda şiddətli şaxta var idi. İki gün bundan əvvəl spirt termotetri 68 dərəcə soyuqda çatladı və elə o gündən bəri şaxta getdikçə artırdı. Allah bilir belə soyuqlar nə vaxtadək davam edəcəkdi. Aydın məsələdir ki, belə havada fələk də gəlsə kimisə sobanın yanından ayıra bilməzdi. Ancaq bəzən cürət edib bayıra çıxanlar olurdu ki, bu da onların ağ ciyərlərinin soyuqlaması ilə nəticələnirdi. Belə xəstələr quru, xışıltılı öskürəkdən əziiyyət çəkirlər, xüsusən də qızardılan donuz ətinin iyi vuranda öskürəkdən boğulurlar. Yazda, ya da yay uzunu şaxta vurmuş torpağın donu açılanda bu xəstəlikdən ölənlər üçün qəbirlər qazılır və cəsədlərinin üstü mamırla örtülür. Hamıda belə inam var idi ki, qiyamət günü, suri-İsrafil çalınanda buradakı ölülər də məhşər ayağına çəkiləcəklər. Qiyamət günü ölülərin dirilməsinə inanmayan skeptiklərə isə ölmək üçün ən əlverişli yer kimi Klondaykı seçmələrini tövsiyə etmək olar. Lakin elə düşünmək olmaz ki, ölüm üçün əlverişli hesab olunan Klondayk yaşamaq üçün də münasib yerdir.

Çadırın içi isti olmasa da, hər halda bayırdakı kimi soyuq da deyildi. İçəridə ev əşyasına oxşar bir şey var idisə, o da ortadakı soba idi və bu soba oradakılar üçün həyat demək idi. Çadırın içinə yarıyadək şam ağaclarının budaqları döşənmiş, üstündən də xəz dərilər salınmışdı, yerin qalan yarısı isə palçıq qarışıq qar idi. İçəridə qütb düşərgəsinə xas olan pintilik hökm sürürdü; çirkli çaydanlar, qazançalar, bir sözlə, qış çadırında istifadə edilən əşyalar palçığın üstünə atılıb qalmışdı. Sobanın çartıltı ilə yanmasına baxmayaraq, çadırın içi bir elə isti də deyildi və orada bircə quru yer