O, baxışlarını mənə zilləmişdi; mən bu qızı hardasa görmüşdüm, amma yadıma sala bilmirdim. Onun həyəcan doğuran nəmli baxışları nöyüt lampasının titrəşən işığında parlayırıdı. Hə, yadıma düşdü – bu otaq və lampa hər gün mənim yuxuma girir və mən hər gün burda qızın həyəcanlı gözləriylə rastlaşıram. Hə, hə, bax hər dəfə elə həmin bu qızı görürəm, yuxugörmənin bu nəhayətsiz sərhədlərində görürəm onu. Mən siqaret çıxartdım və oturacağa söykənərək ağırlığımı onun arxa ayaqlarına saldım, siqaret çəkməyə başladım. Göz çıxaran tüstü havada dairəvi buludcuqlar yaratdı. Biz susurduq. Mən stulda yellənirdim, o isə zərif nazik barmaqlarını lampanın şüşəsinə tutub qızdırırdı.

Onun göz qapaqlarının üstündəki qatlar əsirdi. Mənə elə gəldi ki, nə isə deməliyəm, beləcə qeyri-ixtiyari, düşünmədən dilləndim:

- Mavi itin gözləri...

- Bəli... İndi bu sözlər heç vaxt bizim yadımızdan çıxmayacaq,-deyə qız kədərlə cavab verdi.

Qız lampa işığından kənara çəkildi və təkrar etdi:”Mavi itin gözləri. Mən bu sözləri hər yerdə yazmışam”.

Qız geriyə döndü və tualet stoluna tərəf yeridi. Güzgünün girdə müstəvisində onun sifəti və oxşarı göründü. Bu oxşar sima lampanın titrəyən işığında ərimək istəyirdi. Soyumuş kül rəngli qəmli gözlər kədərlə mənə baxdı və daha sonra yerə dikildi. Qız sədəfli kirşan qabının ağzını açdı, pudra yastığını götürüb burnuna və ağzına tutdu.

- Mən elə qorxuram ki,- qız dedi,- qorxuram ki, bu otaq bir başqasının da yuxusuna girsin, o da burda hər şeyi dəyişik salsın...

Qız kirşan qabının qapağını örtdü, durub lampaya sarı gəldi.

- Sənə soyuq olmur?-deyə soruşdu.

- Hərdən olur...-dedim.

Qız üşüyən əllərini lampaya tutdu və barmaqlarının kölgəsi onün üzünə düşdü.

-Yəqin mən xəstələnəcəm,- şikayətləndi,-Sən buz şəhərində yaşayırsan...

Lampa işığı onun dərisinin ağ-qırmızı rənginə parlaqlıq gətirdi.

-Sənin tunc rəngli dərin var,-dedim,- Hərdən mənə elə gəlir ki, sən hansısa bir muzeyin küncündə qoyulmuş tunc heykəlsən.

-Yox,-qız