a qalmır.

- Axı onları sən özün düşünüb tapmısan!

- Əlbəttə. Onlar mənim başıma ona görə girdi ki, sənin kül rəngli gözlərin var. Lakin səhərlər mən heç sənin simanı da yadıma sala bilmirəm.

Qız barmaqlarını ümidsizliklə biri-birinə sıxdı, dedi:

- Ah, heç olmasa mənim şəhərimin adını bilsəydik!

Onun dodaqlarının qıraqlarında dərin qatlar göründü.

- Mən cənə toxunmaq istəyirəm, -dedim. O, gözlərini qaldırıb mənə baxdı, göz bəbəklərində alovun dilləri oynayırdı.

- Sən bunu heç vaxt deməmisən,-qız köks ötürdü.

- İndi deyirəm.

O, gözlərini aşağı sallayıb siqaret istədi. Sonra:

- Nə üçün deməmisən?-deyə təkrar etdi.- ...Mən öz şəhərimin adını heç cür yadıma sala bilmirəm.

- Mən də bizim müqəddəs sözlərimizi yadıma sala bilmirəm...

Qız kədərli-kədərli gülümsədi.

-Bu otaq hər ikimizin yuxusuna girir...

Mən durub lampaya doğru yeridim, qız qorxudan geri çəkildi, ona elə gəldi ki, mən xətti keçə bilərəm, yəni bizim aramızdakı sərhədi aşa bilərəm. Ona uzatdığım siqareti götürərək lampanın alovuna sarı əyildi. Mən dedim:

- Axı dünyanın hansı şəhərindəsə divarlarda “mavi itin gözləri” yazılıb?! Əgər mən səhər bu sözləri yadıma salsam, səni axtarmaq üçün bütün dünyanı dolaşacam.

Qızın sifəti siqaret közündə qırmızımtıl rəngə çaldı. O, siqareti dərindən sümürdü və sonra onun külünü nazik barmaqlarıyla çırparaq dedi:

- Şükür Allaha! Deyəsən yavaş-yavaş qızınıram...- elə bil mahnı oxuyurdu.—Mən... başlayıram...- deyə sözləri uzada-uzada barmaqlarını hərəkətə gətirdi, sanki xırda bir kağız parçasında nəsə yazırdı və mən bu sözü də görüb oxudum:

- ”... qızmağa...”. Elə bil kağız parçası qurtardı, sonra yerə düşdü. Bu bükülmüş xırda kağız parçası toz zərrəciyinə çevrildi.

- Yaxşıdı,-dedim,- Sənin nə vaxtsa çirkin olacağın barədə düşünəndə həmişə dəhşətə gəlirəm...

Bax beləcə, biz onunla neçə illərdir ki, görüşürük. Lakin qarışıq yuxularımızın sərhədlərində biri-birimizi taparkən, kimsə çöldə qaşığı əlindən döşəməyə salır