- Hardan bilirsən?

- Bu yaxında oranı mən də açdım və getdim, sonra çox çətinliklə geri qayıtdım; yuxudan duranda gördüm ki, ürəyin üstündə oturmuşam...

Lakin buna baxmayaraq mən qapını açdım. İçəri yüngül yel gəldi;bu yel çöldən məhsuldar torpaq və taxıl qoxusu gətirdi. Mən qıza sarı dönüb dedim:

- Burda heç dəhliz yoxdu ki!... Mən çöllərin iyini hiss edirəm...

- Qapıdan o tərəfdə,-qız dedi,- bir qadın yatır; o qadın yuxuda çölləri görür. Qadın həmişə kənddə yaşamaq arzusunda olub, lakin heç vaxt şəhərdən çıxa bilməyib.

Qapıdan o tərəfdə hava işıqlanırdı, adamlar artıq yuxudan dururdular.

-Yəqin məni səhər yeməyində gözləyirlər,-dedim.

Çöldən gələn yel zəiflədi və daha sonra kəsdi. Otaqda yatan adamın nəfəsi aram-aram eşidilməyə başladı; yatan adam böyrü üstə çevrildi. Yel dayandı, onunla birgə qoxular da itib getdi.

- Sabah mütləq bir-birimizi tapacağıq,- dedim.- Mən divarlarda “mavi itin gözləri” sözlərini yazan qadını axtaracağam.

Qız kədərlə gülümsədi və lampanın soyumuş şüşəsinə əlini qoyub pıçıldadı:

-Sən səhərlər heç nəyi xatırlamırsan...

Onun qəmli silueti sübh işığında əriməyə başladı.

- Qəribə adamsan, -qız dedi.- Heç vaxt öz yuxularını