, sonra dik atıldı, öz şivəsində nəsə qışqırdı, gözlərində yaş gilələndi. Qanadlarıyla bir neçə dəfə zərbə endirdi. Toyuq kimi qanadlarını yerə çırparaq tozanaq qopartdı və ürəyində qəfil soyuq yel əsdi; bu yel ona o biri dünyanın nəfəsi kimi göründü. Lakin çox adam hesab etdi ki, onun bu hərəkəti ağrıya qarşı adi reaksiyadır, qəzəb deyil. Bundan sonra çalışdılar ki, onu həyəcanlandırmasınlar. Bəlkə də hamı qandı ki, onun dinməzliyi təqaüdə çıxan serafimin[1] passivliyi deyil, yatmış qasırğanın sakitliyi əlamətidir, vəssalam. Əsir məxluqun təbiətinin ən yüksək səviyyədə izah edilməsini gözləyən keşiş Qonsak öz dini ehkamlarını yeritməyə çalışsa da, buna nail ola bilmədi. Lakin görünür, Romada “təcili” sözü barədə anlayış belə yoxdur. Vaxt ona gedirdi ki, müəyyən etsinlər görək, həmin bu göydən düşmə adamın göbəyi var, ya yox; görəsən dilində aramey dilinə bənzərlik varmı? Yaxud bu adamdan neçəsi iynənin sap keçən yerinə yerləşə bilər, bəlkə elə bu adam sadəcə qanadı olan norveçlidir? Əgər qoca mələk qəsəbə keşişinin işgəncələrinə son qoymasaydı, əlbəttə, o tərəf bu tərəf, təxminən əsrin sonuna yaxın, yuxarıdan ətraflı məktub gələ bilərdi.

Bu hadisə belə baş verdi; deməli, həmin günlərdə həyətə Karib sahillərində dolaşan səyyar attraksionlardan biri gəldi. Kədərli bir mənzərəydi - qadın hörümçəyə çevrilmişdi. O, valideynlərinin sözünə qulaq asmadığına görə bu hala düşmüşdü. Qadın-hörümçəyə tamaşa etmək qoca mələyə baxmaqdan daha ucuz başa gəlirdi; bundan başqa, qadın-hörümçəyə qəribə görkəmi barədə müxtəlif suallar vermək olurdu. Bu əcayib qadına hər tərəfdən baxmaq mümkün idi. Və onun belə sərt və müqəddəs qəzəbə düçar olması faktı heç kəsdə şübhə-filan yaratmırdı. Qadın-hörümçək qoyun boydaydı, qəmli sir-sifəti vardı, başı qız başına bənzəyən əcayib bir böyə idi. Camaat bu cəhənnəm bədheybətinin görünüşündən daha çox, onunla bağlı həmin kədərli əhvalata heyrətlənirdi. Qadın-hörümçək öz bədbəxtliyi barədə təfərrüatı ilə nəql edirdi; bir dəfə o, qız vaxtı