qab şorba ilə bir tikə kiflənmiş çörək verdi. Bazar ertəsindən bəri heç nə yeməmişdik. Yağış bizi elə ovsunlayıb, təbdən çıxarmışdı ki, təbiətin dərinliyinə müticəsinə tabe olduq. İnək yalnız axşamüstü yerindən tərpəndi, qəfildən onun içindən boğuq böyürtü qopdu, ayaqları bir az da zığın içinə batdı. Sonra o təzədən donub, yerində qaldı, deyəsən, artıq ölmüşdü, yalnız diri qalmağa, uzun müddət yağışın altında durmağa vərdiş etdiyi üçün yarım saata qədər beləcə ayaq üstə qaldı, axırda bədəninin ağırlığı bu vərdişi üstələdi, qabaq ayaqları büdrədi, qatlandı (qaramtıl, işıldayan sağrısını son cəhddə yuxarı qaldırmışdı), tüpürcəkli ağzı palçığın içinə quylandı və inək sanki ölüm mərasiminin ləyaqətini başa düşürmüş kimi, bədəninin ağırlığına tabe olaraq, ağır-ağır, səssizcə yerə çökdü.

- Gör bir başımıza nələr gəlir, - deyə kimsə arxadan dilləndi.

Mən geri qanrılıb, astanada durmuş dilənçi qızı gördüm. Yağışa baxmayaraq, o, adəti üzrə nanə budağı istəməyə gəlmişdi.

Qonaq otağına girəndə, üstünə mebel qalanmış körpücüyü görməsəydim, bəlkə də artıq çərşənbə axşamı bu üzücü dəhşətə birtəhər öyrəşərdim. Lakin qarşımda açılmış mənzərə məndə tükürpədən boşluq hissi doğurdu. Bu gecə nə isə baş vermişdi. Ev alt-üst olmuşdu, qurşagacan soyunmuş, şalvarını dizəcən qatlamış ayaqyalın işçilər mebeli yemək otağına daşıyırdılar. Onların sifətində, canfəşanlığında yağışa müti itaət hiss oulnurdu. Mən boş-boşuna otaqları gəzirdim. Mənə elə gəlirdi ki, üstünü mamır, şibyə, yapışqanlı göbələklər basmış sulu-sucaqlı, çox qüssəli bir çəmənəm. Mən qonaq otağında dayanıb, bu ürək sıxan mənzərəyə tamaşa eləyirdim ki, analığımın səsini eşitdim: «Qızım, sətəlcəm olarsan». Baxıb gördüm ki, ayaqlarım suyun içindədi. Bütün otağı su basıb, döşəmə suvaşqanlı, durğun su ilə örtülüb.

Günorta hava təzəcə işıqlanırdı, saat üçə yaxın isə yağışın aram, yeknəsəq və aramsız ritmi altında ətrafa yenidən xəstə və erkən qaranlıq çökdü. Divar boyu düzülmüş stullarda ayaqlarını yığaraq