q fağır-fağır əyləşmiş işçilərin lal-dinməzliyindən sakit və kədərli alatoranlıq doğdu. Elə bu vaxt küçədən xəbərlər gəlməyə başladı. Onlan evə gətirən yox idi - özləri gəlirdilər. Bir-birinə oxşamayan bu xəbərləri sakit lehmə palçıqlı küçələrdən yığıb-yığışdırıb, evə gətirirdi. Bazar günü baş vermiş hadisələri yalnız cümə axşamı öyrənə bildik, demə, su kilsənin içinə dolubmuş, kilsə təhlükə altındadı və hər an uça bilər. Axşamüstü kimsə:

-İki gündü qatar körpüdən keçə bilmir, - dedi.

- Görünür, çay relsləri yuyub aparıb.

Sonra eşitdim ki, xəstə bir qadın yorğan-döşəyin içindən yoxa çıxıb, yalnız bu gün tapılıb, meyit suyun içində üzürmüş.

Bütün varlığımı bürümüş dəhşət və ara verməyən yağış sanki məni ovsunlamışdı. Ayaqlarını altına yığaraq yelləncək-kresloda oturub, gözlərini qeyri-müəyyən qorxularla dolu, nəm zülmətə dikmişdim. Elə bu vaxt qapının ağzında analığım göründü, başını dimdik tutaraq, əlindəki lampanı qabağa uzatmışdı, elə nəyisə axtarırdı. O, çox tanış bir ruha oxşayırdı, lakin bu ruh məndə heç bir qorxu doğurmurdu, çünki onun bu fövqəl təbiiliyinə mən də şərik idim. Beləcə əlində lampa, başını dik tutaraq, suyu şappıldada-şappıldada mənə yaxınlaşdı:

-Duaelə!-dedi.

Onun quruyub qaxaca dönmüş sifəti çat-çat idi, elə bil, indicə xortlayıb, qəbirdən çıxmışdı. Bir əlində lampa, o biri əlində təsbeh qarşında dayanıb:

- Dua etmək lazımdı, - deyirdi.

- Su qəbirləri yuyub aparıb, biçarə ölülər qəbiristanlıqda üzürlər.

Həmin gecəni səksəkəli yatdım. Gecənin bir aləmində kəskin bir iy məni yuxudan oyatdı -adətən belə iy çürümüş cəsəddən, meyitdən gəlir. Yanımda xoruldayan Martini silkələməyə başladım:

- Hiss eləyirsən?

O, yuxulu-yuxulu soruşdu:

-Nəyi?

-İyi, - dedim, - meyitlər küçələrdə üzürlər.

Bu fikir məni dəhşətə gətirdi, lakin Martin arxasını mənə çevirərək xışıltılı və laqeyd səslə:

- Sənallah, qoy yataq, - dedi.

-Deyəsən, səni qara basır.

Cümə axşamı üfunət iyi çəkilib getdi, onunla birlikdə məsafə