t cümə axşamıdı.

Bu yanyuxulu vəziyyətdə nə qədər qaldığımı bilmirəm, çünki bütün duyğular korlaşmışdı, heç nə hiss eləmirdim, yalnız haçandan-haçana qonşu otaqdan səs eşitdim:

-Çarpayını öz yerinə qaytara bilərsən.

Səsdən yorğunluq yağsa da, bu, xəstə deyil, sağalmaqda olan adamın səsi idi. Sonra mən nəyinsə kərpic döşəmənin üzərilə sürüldüyünü eşitdim. Bütün bədənim yay kimi gərilmişdi, yalnız bir müddətdən sonra çarpayıda uzanmış olduğumu başa düşdüm. Yavaş-yavaş özümə gəlirdim: əvvəl sonsuz boşluğu, sonra evin titrək və çılğın sükutunu, ətrafımdakı bütün əşyaların hədsiz donuqluğunu hiss etdim. «Olmüşəm", - deyə düşünürdüm, ilahi, mən ölmüşəm! Yatağımdan sıçrayaraq qışqırdım:

-Ata, Ata!

Yanımdan Martintn laqeyd səsi gəldi:

-Səni eşidən olmay acaq

- evdə heç kəs yoxdu, hamı çıxıb gedib.
Yalnız bundan sonra yağışın artıq kəsdiyini,ətrafa dərin və əsrarəngiz sükut çökdüyünü başa düşdüm. Eyvandan ayaq tappıltısı gəldi, həyat dolu səs eşidildi. Sərin meh astaca qapını itələdi, qıfılı cırmaqladı, sonra bərk bir şey şappıltıyla hovuzun içinə düşdü, görünür, yetişmiş meyvə idi. Hava da nə isə qaranlıqda durub gülümsəyən canlının varlığından xəbər verirdi.

Mən bir-birinə qarışmış günlərin, saatların içində azaraq düşünürdüm: «İlahi, əgər indi məni ötən bazar günü ibadətinə çağırsaydılar, zərrə qədər