əlində fənər, o biri əlində isə əsa dayanıb ona baxır:

- Hans, əzizim, mənə bədbəxtlik üz verib,- Dəyirmançı bildirdi.- Oğlum nərdivandan yıxılıb əzilmişdir. Həkim dalınca getmək istəyirəm, lakin o, çox uzaqda yaşayır; hava da yaman küləklidir. Mənim əvəzimə sən getsən yaxşıdır. Bilirsən ki, əl arabamı sənə verəcəyəm, bunun müqabilində sən mənə bir iş görməlisən, ya yox?!

- Əlbəttə, əlbəttə,- Hans ucadan dedi. – Sən ki bura gəlmisən, məndən xahiş edirsən, bu elə mənə bəsdir. Bu saat gedərəm. Amma bircə xahişim var ki, fənəri mənə verəsən. Zülmət gecədir, göz-gözü görmür, birdən yıxılıb kanala-zada düşərəm.

- İncimə. Hans, bunu verə bilmərəm,-Dəyirmançı dedi.- Fənəri lap təzə almışam, buna bir şey olsa, neylərəm?!

- Eybi yox, mütləq deyil! Fənərsiz də ötüşərəm,- Hans dedi.

O, xəz paltosunu geyindi, yun qırmızı papağını qoyub şarfını boynuna bağladı, gecənin qaranlığında çölə çıxdı.

Bayırda əməlli-başlı boran qopmuşdu. Zülmət gecədə Hans yolu güclə ayırd edə bilirdi. Külək o qədər güclüydü ki, Hans az qala yıxılacaqdı. Lakin o, birtəhər güc tapıb yeriyirdi. Üç saatdan sonra Hans nəhayət Həkimin evinə çatdı, qapını döydü.

- Kimdir? –deyə Həkim yataq otağının pəncərəsindən boylandı.

- Balaca Hans, ser!

- Nə istəyirsən, Balaca Hans?

- Dəyirmançının oğlu nərdivandan yıxılıb və bərk zədələnib. Dəyirmançı çox xahiş elədi ki, siz gələsiniz...

- Yaxşı, gəlirəm!

Həkim dərhal əmr etdi ki, atı yəhərləsinlər. O, iri çəkmələrini geydi, fənərini götürdü və çölə çıxdı. Sonra atını Dəyirmançının evinə sarı sürdü. Balaca Hans isə onun dalınca demək olar ki, sürünə-sürünə gedirdi. Çovğun-qiyamət lap gücləndi, yağış leysan kimi töküldü. Hans artıq yolu görmürdü, Həkimin atını da çoxdan itirmişdi. Nəhayət, o, tamam azdı və dərin bir bataqlığa girdi. Bura dəhşətli bir yer idi; orada dərin quyular vardı. Yazıq Hans bu bataqlıqda da boğulub qaldı. Ertəsi gün onun meyiti çobanlar