r tərəfindən tapıldı və evinə gətirildi.

Dəfnə bütün kənd gəlmişdi. Çünki Balaca Hansı hamı tanıyırdı. Dəyirmançı göz yaşı tökənlərin lap qabağında durmuşdu.

“Mən onun ən yaxşı dostu olduğum üçün ən yaxşı yerdə də durmalıyam”,- o, dedi.

Beləliklə, o, qara örtüklü tabutun qabağında gedir, hərdənbir dəsmal çıxarıb gözlərini silirdi.

Mərasim bitəndən sonra kənd adamları karvansarada yığılıb şərab içir, şirin çörək yeyir, Balaca Hansın xatirəsini yad edirdilər. Kəndin Dəmirçisi dedi:

- Balaca Hans bizim hər birimiz üçün böyük itkidir.

- Mənim üçün isə ikiqat itki oldu, -deyə Dəyirmançı dilləndi.- Təsəvvür edin ki, mən ona az qala öz əl arabamı hədiyyə eləmişdim. İndi qalmışam belə, bilmirəm arabamı neyləyim... Evdə əl-ayağıma dolaşır. Elə köhnədir ki, onu heç kəsə də sata bilmirəm. Gərək heç kəsə yaxşılıq eləməyəsən, vallah. Bədxərclik adamı ziyana salır...

- Bəs sonrası nooldu?- Su Siçanı soruşdu.

- Noolacaq, elə nağıl burda bitdi də...- Kətanquşu cavab verdi.

- Bəs axı Dəyirmançının axırı necə oldu?- Su Siçanı yenə soruşdu.

- Mən nə bilim necə oldu? Mənimçün bunun heç əhəmiyyəti də yoxdu...

- Mən bilirdim ki, sən onu sevmirsən,- Su Siçanı mızıldadı.

- Siz axı, deyəsən heç hekayənin mənasını başa düşmədiniz?- Kətanquşu qeyd etdi.

- Necə, məna nədir ki?

- Yəni, mənəvi-əxlaqi dəyərini...

- Səncə, hekayənin mənəvi-əxlaqi dəyəri vardı, hə?

- Əlbəttə, vardı!

- Paho! Bunu elə əvvəldən deyə bilməzdin!?- deyə Su Siçanı qəzəbləndi.- Onda heç mən sənə axıradək qulaq asmazdım. Elə mən də həmin tənqidçi kimi “cəfəngiyyatdır!” deyərdim də! Hələ gec deyil!

Beləliklə, Su Siçanı “Boş, mənasız bir şeydir!”deyib uzun quyruğunu tərpədə-tərpədə yenidən gölməçəyə girdi.

Bu vaxt Ana Ördək Kətanquşuna sarı üzüb soruşdu:

- Bu Su Siçanı necəydi, xoşunuza gəldimi? Onun müəyyən yaxşı cəhətləri var. Amma mən bir ana kimi öz adımdan deyirəm ki, bu cür subay və yalqız adamlar yazıqdılar, onları görəndə ağlamağım