sərçə soruşdu.

- Başa düşmürəm, bunun mənə nə dəxli var axı?- Su Siçanı təəccübləndi.

Bunu görən Yaşıl Kətanquşu dedi:

- Onda gəlin mən sizə bu mövzuda bir hekayət danışım.

Su Siçanı soruşdu:

- Mənim haqqımdadır? Belə olsa, qulaq asaram... Mən nağılı çox xoşlayıram.

- Sizə də aiddir, - Yaşıl Kətanquşu cavab verdi və aşağıdan uçub sahilə qondu; o, Həqiqi Dost nağılını danışmağa başladı:

“Biri vardı, biri yoxdu, Hans adında vicdanlı bir balaca oğlan vardı”.

Bu vaxt Su Siçanı onun sözünü kəsərək soruşdu:

- O, tanınmış adam idi?

- Yox, yox, onda qeyri-adi heç nə yox idi, yalnız xeyirxah ürək sahibi idi, vəssalam. Bir də gülməli sifəti vardı, üzündən isə heç vaxt təbəssüm əskik olmazdı... O, bapbalaca bir daxmada yaşayırdı və hər gün öz bağında işləyirdi. Əyalətdə onun bağı kimi gözəl bağ yox idi. Burda türk qərənfillərindən tutmuş qaymaqçiçəyinə qədər, həmçinin quşəppəyi, fransız şəbbusu, ağ və qırmızı qızılgüllər, bənövşəyi krokuslar, qızılı və qırmızı bənövşələr də vardı. Hələ ətirli mərzə, reyhan, sırğagülü, çöltərəsi, süsən çiçəyi, nərgiz gülü və qərənfilləri demirəm, bunlar növbə ilə açır, hər tərəfi bəzəyirdi. Burada hər fəslin öz rəngi olurdu, daha doğrusu güllərin rəngləri də fəsillər kimi dəyişirdi. Buna görə də bağ hər zaman füsunkar olur, ətir saçırdı. Balaca Hansın çoxlu dostları vardı, lakin onun ən çox sədaqət bəslədiyi bir dostu da vardı, adı Böyük Hyu Miller[4] idi. Düzü, Hyu Miller çox varlı bir dəyirmançı idi. Balaca Hansa elə bağlanmışdı ki, onun bağının yanından heç vaxt elə belə ötmürdü, mütləq Hansa baş çəkər, bir yerə tələsəndə belə hökmən vaxt tapıb hasardan bağa tullanar, bir səbət gül dərər, ciblərini də gilənar, gavalı və digər payız meyvələri ilə doldurub gedərdi. “Həqiqi dostların hər şeyləri ümumi olmalıdır”- Dəyirmançı bu sözləri hər dəfə təkrar edəndə Balaca Hans da başını tərpədib gülümsəyərdi. Hansa elə gəlirdi ki, belə yüksək ideal və düşüncə sahibi