ə böyük xeyirxah ürəyin var!”- arvadı dedi. “Həmişə başqaları barədə düşünürsən! Amma bir səbət gül gətirməyi unutma!”

Böyük Hyu külək dəyirmanının qanadlarını qalın dəmir simlərlə bağladı və yekə bir səbətlə təpəni aşıb Hansgilə getdi. Dəyirmançı dedi:

- Sabahın xeyir, Balaca Hans!

- Sabahın xeyir!- deyə Hans gülümsədi.

- Qışı necə keçirtdin?

- Eh, dostum, sağ ol ki, narahat olursan, soruşursan; bilirsən, qış çox ağır keçdi. Allaha şükür, indi yaxşıyam, yaz gəlib; güllərim də yaxşıca açmışdır...

- Biz bütün qışı sənin barəndə düşünürdük. Deyirdik, görən Hans necə yaşayır?- Dəyirmançı dedi.

- Nə yaxşı, məmnun oluram eşitməyimə,- Hans dedi. - Yoxsa elə bilirdim məni tamam unutmusuz.

- Hans, bu nə sözdür, eyib deyil?! - Dəyirmançı dilləndi. – Dostu unutmaq olar? Görürsən necə gözəl sözdü?! Sən hələ həyatın poeziyasını başa düşmürsən! Bəh, bəh, bəh! Güllərin necə qəşəng açıb e!!!

- Əlbəttə, onlar çox gözəldi!”- Balaca Hans dedi,- Bəxtimdən bu il gör nə qədər çiçək açıb?! Mən onları şəhərə aparmaq istəyirəm. Burqomisterin[5] qızına satmq istəyirəm. Onun puluna özümə əl arabası alacam...

- Əl arabası? Sən onu satmısan ki? Necə da sarsaqlıq eləmisən?!

- Hə, satmışam!”-Hans ah çəkdi.- Məcbur oldum. Bilirsən, qışda mənimçün çox ağır oldu; hətta çörək almağa pulum yox idi. Əvvəlcə paltomun gümüş düymələrini satdım, sonra da gümüş zəncirimi; daha sonra isə o yekə qəlyanımı satdım... Axırda da məcbur olub əl arabamı satdım... Lakin mən onların hamısını geri alacağam...

- Hans!- deyə Dəyirmançı səsini yumşaltdı. - Mən öz əl arabamı sənə hədiyyə edərəm! Düzdür, onu bir qədər təmir eləmək lazımdır! Bir tərəfi tamam sökülüb, təkərlərindəki milləri bir az əyilib; buna baxmayaraq, mən onu sənə verəcəyəm! Bilirəm, bu, mənim tərəfimdən alicənablıqdır və hətta bu hərəkətimə görə çoxları mənə tənə vuracaq, məni axmaqlıqda qınayacaqlar; nolar, qoy desinlər. Mən