ki belə deyiləm. Düzdü? Məncə, dostluqda əsas məsələ səxavətli olmaqdır. Bundan başqa mənim axı təzə əl arabam var... Deməli, danışdıq. Köhnə əl arabam səninkidir...”

- Doğrusu, siz çox əliaçıqsınız, - Hans dedi və onun yumru sifəti məmnunluqdan yanırdı. – Mən onu asanca təmir edərəm; araba üçün evdə taxtam da var...

- Taxtan da var?!”-deyə Dəyirmançı sevincək dilləndi. – Nə yaxşı, deməli, mən o taxtaları öz anbarımın damına vura bilərəm! Anbarın damında yekə bir dəlik var, oranı örtmək üçün elə bu taxtalar yarayar... Əgər o dəliyi tutmasam, taxılım məhv olacaq! Necə də vaxtında yadıma saldın! Görürsən, bir xeyirxah işdən, başqa xeyirxah iş çıxır! Mən sənə əl arabası verirəm, sən də mənə taxta verərsən! Əlbəttə, əl arabası taxtadan çox bahadır, lakin əsl dost buna qətiyyən fikir verməz! Di tez elə, taxtaları bəri ver, mən elə bu gün anbarın damını təmir edəcəm!

- Əlbəttə, əlbəttə,” deyə Balaca Hans talvara girib bütün taxtaları çıxartdı...

- Taxtaların çox da iri deyil,- Dəyirmançı dedi. - Mən bunların hamısını götürüb aparsam, qorxuram, sənə əl arabanı təmir etməyə qalmasın... Neyləmək olar, gərək bağışlayasan da. Bir halda ki, mən əl arabamı sənə verirəm, sən də gərək bundan əlavə mənə təşəkkür əlaməti olaraq bir qədər gül verəsən. Budur, səbət də gətirmişəm. Xahiş edirəm səbəti ağzına kimi doldurasan.

- Ağzına kimi?- deyə Hans qəmli-qəmli soruşdu. Doğurdan da Dəyirmançı yekə səbət gətirmişdi. Balaca Hans bilirdi ki, əgər o, bu səbəti ağzına kimi doldursa, onda bazara satmağa heç nə apara bilməyəcək. Hans sevimli gümüş düymələrini qaytara bilməyəcəyindən qorxurdu.

- Hə, hə, əlbəttə!- Dəyirmançı dedi, - bir halda ki, sənə əl arabası vermişəm, məncə, müqayisədə bu gül səbəti heç nədir. Ola bilsin ki, düz demirəm, lakin mənə elə gəlir ki, dostluq, əsl dostluq hər cür xudbinlikdən uzaq olmalıdır!

- Mənim əziz dostum, mənim ən yaxşı dostum,- Hans ucadan dedi.- Bütün güllər sənə