günahdır və düzü, istəmirəm ki, mənim dostlarım astagəl və tənbəl olsunlar. Açıq danışdığıma görə gərək məndən inciməyəsən. Əlbəttə, əgər mən sənin dostun olmasaydım, səninlə belə danışmazdım. Dostuna gərək hər şeyi düz deyəsən. Görürsən çoxları dostluq barədə gözəl sözlər deyir; lakin həqiqi dost gərək acı həqiqəti söyləsin. Əsl dost belə hərəkət etməlidir, Hans, bu, işin xeyrinədir.

- Bağışla,- Balaca Hans gözlərini ova-ova dilləndi.- Dünən bərk yoruldum, dedim, bir az çox yatım, dincimi alım. Quşların səsinə qulaq asım. Axı sən bilirsən ki, səhərlər quşların səsinə qulaq asmaq adama ləzzət verir, bundan sonra mən daha yaxşı işləyirəm.

- Əhsən, çox yaxşı!- Dəyirmançı Hansın kürəyinə vurdu.- Elə mən də istəyirəm ki, durub geyinəsən, sonra da gedək mənim dəyirmanıma, anbarın damını örtəsən.

Yazıq Hans onun dəyirmanına getmək istəmir, öz bağında işləmək istəyirdi. İki gün idi ki, bağındakı güllərə su verə bilmirdi. Lakin o, yenə dostunun xahişini yerə sala bilmədi. “İmtina etsəm yaxşı düşməz, axı o, mənim dostumdur...” düşündü. Sonra utancaq və həlim bir səslə soruşdu:

- Gələ bilməsəm məndən inciməzsən ki? Mənim işim var...

- Bu, heç yaxşı olmaz. Hans! – Dəyirmançı cavab verdi,- Düşünürəm ki, mənim sənə verəcəyim əl arabası müqabilində bu, çox xırda bir işdir. Əlbəttə, sən gəlməsən, gərək özüm gedib bu işi görəm...

- Ahhh, nə danışırsan? Mən bu saat gəlirəm,- deyə Balaca Hans çarpayıdan cəld qalxıb geyindi və Dəyirmançının anbarına yola düşdü. Hans gün batana kimi orada işlədi. Günün sonunda Dəyirmançı gəlib gümrah səslə soruşdu:

- Damı düzəltdinmi, Hans?

- Hər şey hazırdır,”- deyə Hans yorğun-yorğun nərdivandan düşdü.

- Ah, başqası üçün görülən işin sevincindən yaxşı şey yoxdu...

- Bu mənalı sözləri eşitmək özü böyük üstünlükdür, doğurdan adam sənə qibtə edir bu sözləri bildiyinə görə,- deyə Balaca Hans alnının tərini sildi.- Təəssüf edirəm ki, səndəki